مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٦٠

احكام نجاسات

از تطهير بايد قضا نمايد .

( مسأله 171 ) : اگر در آب انگور گلى ريخته شود و آب انگور كف كند ،

هرگاه علم به جوش آمدن آب انگور پيش از آنكه گل مستهلك شود ، حاصل شود

آن آب انگور نجس است ( 1 ) و الا پاك است .

( مسأله 172 ) : هرگاه بر روى زمين بولى ريخته شود و آفتاب آن را خشك

كند پاك است ( 2 ) اگر چه رنگ و بوى آن بول باقى باشد .

( مسأله 173 ) : خون در دل يا جگر يا شكم گوسفند پاك است مگر

آنكه علم به نجاست آن حاصل شود .

( مسأله 174 ) : هرگاه قسمتى از ظرف نجس را آب فرا گرفته باشد و آن را

زير آب كر يا جارى ببرند ، تمام آن پاك مىشود و احتياجى به تعدد ندارد ( 3 ) ،

و همچنين است حكم در مورد دلو ، هرگاه آب چاه با آن ممزوج شود ( 4 ) .

( مسأله 175 ) : هرگاه مخرج بول ( 5 ) خشك شده باشد يا آنكه شك كند

كه بعد از بول مذى آمده يا نه احتياطا بايد دست بمالد و طهارت بگيرد ، و در

بدن هرگاه نجاست بى عين خشك شده باشد ، دست ماليدن به جهت تطهير آن لازم

نيست .

( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : مطلقا پاك است . ( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : ليكن اگر چيزى از عين نجاست پس از خشك شدن باقى بماند ، پاك نيست . ( 3 ) ميرزاى شيرازى : محل تأمل است . ( 4 ) محمد كاظم طباطبائى : مجرد اتصال كافى است . ( 5 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : فرقى ما بين مخرج بول و ساير اجزاى بدن اگر عين نجاست در آن باشد ، نيست .