شرح مثنوى — الجزء ١، الصفحة ٤٠

( ( 198 ) ) پس حكيمش گفت كاى سلطان مه * آن كنيزك را به اين خواجه بده

و اينجا مراد نيست .

ن 9 17 - ك 5 37

هان : ( فارسى ) ، كلمهء تنبيه است و افادهء تأكيد كند . و تكرير به جهت زيادتى تأكيد است ، چو زنهار .

ن 9 21 - ك 6 3

كان : ( فارسى ) ، معدن .

ن 10 1 - ك 6 4

تا سه : ( فارسى ) اندوه و اضطراب ، و تيرگى روى كه از اندوه به هم رسيده باشد .

ن 10 2 - ك 6 4

گنج روان : گنج قارون كه به زمين فرو رفت ، چنان كه در فرهنگ است . و مىشود كه مطلق باشد ، و روانى آن رواج او باشد .

( ( 188 ) ) نك فلان شه از براى زرگرى

اختيارات كرد زيرا مهترى

ن 10 11 - ك 6 15

نك فلان شه : نك ، مخفف اينك ، فارسى ، مصغر اين ، اشاره به نزديك است ، يعنى اكنون .

ن 10 15 - ك 6 17

تازى : ( فارسى ) ، عربى .

ن 10 19 - ك 6 19

طراز : ( فارسى ) شهرى است در چين كه مشك خوب و صورت خوب بسيار دارد انورى گويد :

دل ما تنگتر از پستهء خوبان ختن

جان ما تيره تر از طرّهء خوبان طراز

و به معنى نقش و زينت و كارخانهء شكر سازى در خوزستان آمده و به اين سه معنى ، مناسب است به تشبيه در اول و سيّم .

پس بفرمودش كه بر سازد ز زر

از سوار و طوق و خلخال و كمر

ن ندارد - ك 6 20

سوار : دستبند .

ن 10 21 - ك 6 22

مه : ( فارسى ) به كسر ميم ، بزرگ ، كه مهتر بزرگتر باشد .