شرح مثنوى — الجزء ١، الصفحة ٣٥٠

( ( 2212 ) ) در عيادت شد رسول بىنديد * آن صحابى را به حال نزع ديد

( ( 2168 ) ) يك فقيه و يك شريف و صوفيى * هر يكى شوخى بدى لايوفيىِ

( ( 2168 ) ) يك فقيه و يك شريف و صوفيى * هر يكى شوخى بدى لايوفيىِ

ن 302 7 - ك 112 21

يوفى : به معنى هرزه گو نوشته‌اند . و گويا لغت مستحدث باشد . و در بعض نسخ : « لا يوفى » ثبت است ، كه از باب اوفوا بالعقود است كه گذشت با تغييرى در مصراع .

( ( 2178 ) ) چون بيايد مر و را پنبه كنيد * هفتهء بر باغ و داغ من زنيد

( ( 2178 ) ) چون بيايد مر و را پنبه كنيد * هفتهء بر باغ و داغ من زنيد

ن 302 17 - ك 112 26

پنبه كنيد : پنبه كردن كنايه از گريزانيدن و محو نمودن .

( ( 2180 ) ) وسوسه كرد و مر ايشان را فريفت * آه كز ياران نمىبايد شكيفت

( ( 2180 ) ) وسوسه كرد و مر ايشان را فريفت * آه كز ياران نمىبايد شكيفت

ن 302 19 - ك 112 27

نمىبايد شكيفت : نمىبايد صبر و آرام گرفت .

( ( 2191 ) ) بر در خانه بگو قيماز را * تا بيارد آن رقاق و قاز را

( ( 2191 ) ) بر در خانه بگو قيماز را * تا بيارد آن رقاق و قاز را

ن 303 8 - ك 112 33

قيماز : اسم شخص است .

رقاق : نان رقيق .

( ( 2195 ) ) خويشتن را بر على و بر نبى * بسته است و در زمانه بس غبى

( ( 2195 ) ) خويشتن را بر على و بر نبى * بسته است و در زمانه بس غبى

ن 303 12 - ك 112 35

غبى : كُند فهم .

مر مرا دادى بدين صاحب غرض

احمقى كردى ترا بئس العوض

ن ندارد - ك 112 42

بئس العوض : يعنى بد عوضى و بدلى گرفتى از من .

( ( 2210 ) ) اين چنين رخصت بخواندى در وسيط * يا بدست اين مسئله اندر محيط

( ( 2210 ) ) اين چنين رخصت بخواندى در وسيط * يا بدست اين مسئله اندر محيط

ن 304 5 - ك 113 2

وسيط و محيط : دو نامند براى دو كتاب در فقه .

( ( 2212 ) ) در عيادت شد رسول بىنديد * آن صحابى را به حال نزع ديد

( ( 2212 ) ) در عيادت شد رسول بىنديد * آن صحابى را به حال نزع ديد

ن 304 9 - ك 113 7

[ تمام بيت ] : اين بيت به اين نحو صحيح است كه در بسيارى از نسخ است . نه به آن طور كه در بعض نسخ است كه :

چون عيادت رفت پيغمبر نديد

آن صحابى را كه در نزعى رسيد

چه ، مناقض مىشود با ما بعد .

نيت مؤمن بود به از عمل

اين چنين فرمود سلطان دول

ن ندارد - ك 113 18

نيت مؤمن : اشارت است به حديث كه : نِيَّةُ المُؤمِنِ خَيرٌ مِن عَمَلِه ( 1 )

يعنى هر دو بايد بشود ،


( 1 ) مستدرك الوسائل ، ج 1 ، ص 91 . .