شرح مثنوى — الجزء ١، الصفحة ٣٠٩

( ( 1403 ) ) چون دل آن شاه ز ايشان خون بود * عصمت و أنت فيهُم چون بود

و ديگرى گفت :

الهى سينه اى ده آتش افروز

در آن سينه دلى و ان دل همه سوز

و از اين قبيل بسيار گفته‌اند و متحقق به اين مقام بوده‌اند .

( ( 1388 ) ) هين منه تو شور خود اى شوره خاك * پهلوى شور خداوندان پاك

ن 265 10 - ك 100 20

خداوند : صاحب ، و بزرگِ خانه ، چون خداوند مال .

( ( 1395 ) ) درّ چه دريا نهان در قطره اى * آفتابى مخفى اندر ذرّه اى

ن 265 17 - ك 100 23

در چه : مثل آن است كه آتش چه .

( ( 1397 ) ) جملهء ذرّات در وى محو شد * عالم از وى مست گشت و صحو شد

ن 265 19 - ك 100 24

صحو : صافى و هشيارى . و در حديث علوى در سؤال از حقيقت است كه مَحوُ المَوهُومُ وَصَحوُ المَعلُومُ ( 1 )

( ( 1398 ) ) چون قلم در دست غدّارى بود * بىگمان منصور بر دارى بود

ن 265 20 - ك 100 25

چون قلم : غدّار فرموده آن صاحب قلم را چه ، گوينده اين « انا » را چون شجرهء موسى - عليه السلام - داند .

انا الحق كشف اسرارى است مطلق

جز از حق كيست تا گويد انا الحق

چو كردى خويشتن را پنبه كارى

تو هم حلاج وار اين دم بر آرى

( ( 1400 ) ) انبيا را گفته قوم راه گم * از سفه انا تطيّرنا بكم

ن 265 22 - ك 100 26

إنَّا تَطَيّرنا بِكُم ( 2 )

: تطيّر ، فال بد زدن . يعنى وجود شما از براى ما شوم است . خدا دهن امثال اين گويندگان را بشكند ، چنان كه از اينها را شكسته به سوء قابليتشان ، و اين سخنان نادرست ، اعدل شاهدى است .

( ( 1401 ) ) جهل ترسا بين امان انگيخته * ز ان خداوندى كه گشت آويخته

ن 266 1 - ك 100 26

امان انگيخته : يعنى امان را برداشته .

( ( 1403 ) ) چون دل آن شاه ز ايشان خون بود * عصمت و أنت فيهُم چون بود

ن 266 3 - ك 100 27

( 1 ) روضات الجنات ، ذيل كميل . .

( 2 ) قرآن كريم ، سورهء يس ، آيهء 18 . .