شرح مثنوى — الجزء ١، الصفحة ١٨٨

( ( 3390 ) ) گفت پيغمبر با عرابى ما * صل انك لم تصل يا فتى

ماشبا : يعنى ماش آش .

( ( 3370 ) ) گفت چونى گفت مُردم گفت شكر * شد از اين رنجور پر آواز و نكر

( ( 3370 ) ) گفت چونى گفت مُردم گفت شكر * شد از اين رنجور پر آواز و نكر

ن 166 22 - ك 66 34

نكر : به ضم اول ، انكار .

( ( 3371 ) ) كين چه شكرست او عدوّ ما بُدست * كر قياسى كرد و آن كژ آمدست

( ( 3371 ) ) كين چه شكرست او عدوّ ما بُدست * كر قياسى كرد و آن كژ آمدست

ن 167 1 - ك 66 34

كر قياسى كرد : كر را با كژ جناس خطى است .

( ( 3377 ) ) خاطر رنجور جويان صد سقط * تا كه پيغامش كند از هر نمط

( ( 3377 ) ) خاطر رنجور جويان صد سقط * تا كه پيغامش كند از هر نمط

ن 167 7 - ك 67 5

سقط : ناسزا .

نمط : طرز و روش .

( ( 3379 ) ) كظم غيظ اين است آن را قى مكن * تا بيابى در جزا شيرين سخن

( ( 3379 ) ) كظم غيظ اين است آن را قى مكن * تا بيابى در جزا شيرين سخن

ن 167 9 - ك 67 6

كظم غيظ : فرونشاندن خشم .

( ( 3380 ) ) چون نبودش صبر مىپيچيد او * كين سگ زن روسپىّ حيز كو

( ( 3380 ) ) چون نبودش صبر مىپيچيد او * كين سگ زن روسپىّ حيز كو

ن 167 10 - ك 67 6

روسپى : به پاء فارسى ، به وزن دوستى . فاحشه .

حيز : هيز و مخنث .

( ( 3384 ) ) بس كسان كايشان عبادتها كنند * دل به رضوان و ثواب آن نهند

( ( 3384 ) ) بس كسان كايشان عبادتها كنند * دل به رضوان و ثواب آن نهند

ن 167 14 - ك 67 8

عبادتها : به باء موحده .

( ( 3385 ) ) خود حقيقت معصيت باشد خفى * آن كدر باشد كه پندارد صفى

( ( 3385 ) ) خود حقيقت معصيت باشد خفى * آن كدر باشد كه پندارد صفى

ن 167 15 - ك 67 9

كدر : تيره .

صفى : صافى و با صفا .

( ( 3389 ) ) فاتقوا النار التي اوقدتموا * انكم فى المعصية ازددتموا

( ( 3389 ) ) فاتقوا النار التي اوقدتموا * انكم فى المعصية ازددتموا

ن 167 19 - ك 67 11

فاتقوا النار : اقتباس است . ( 1 )

يعنى بپرهيزيد آتشى را كه افروخته‌ايد ، بدرستى كه شما معصيت را زياد كرده‌ايد .

( ( 3390 ) ) گفت پيغمبر با عرابى ما * صل انك لم تصل يا فتى

( ( 3390 ) ) گفت پيغمبر با عرابى ما * صل انك لم تصل يا فتى

ن 167 20 - ك 67 11

( 1 ) قرآن كريم ، سورهء بقره ، آيهء 24 .