شرح مثنوى — الجزء ١، الصفحة ١٥٥

( ( 2555 ) ) چون شوم غمگين كه غم شد سر نگون * غم شما بوديد اى قوم حرون

كوچك آنها را و حال آن كه نترسيد عاقر عقباى افعال بد را . و بعضى مفسرين فرموده‌اند : نترسيد صالح عاقبت انذارات و تخويفات را .

ن 125 6 - ك 5 18

روح همچون صالح و تن ناقه است : اگر حكايت از نفس رسول باشد . و اما تأويل ديگرست . و مراد مطلق روح و تن است .

ن ندارد - ك 51 20

حق از آن : در بعض نسخ جان است و آن اولى است ، به دليل : ز ان تعلق كرد . . .

ن 126 1 - ك 51 28

برش : بر ، به كسر موحده ، نيكويى .

ن 126 6 - ك 51 31

ملحمه : به حاء مهمله ، حرب و موضع قتال .

ن 126 8 - ك 51 32

جاثمين : قال تعالى : * ( فَأَصْبَحُوا فِي دارِهِمْ جاثِمِينَ 7 : 78 ( 1 )

پس صبح كردند در خانه هاشان به زانو در آمدگان در هلاكت .

ن 126 17 - ك 52 1

من بگفته پند شد بند : يعنى من به درگاه حق تعالى عرض كرده . و در كلام جناس مضارع است .

ن 126 22 - ك 52 3

با سخن آميخته : اين نيكوست . نه آن چه در بعض نسخ است كه با شكر آميخته . چه شهد كه عسل است ، مغنى از شكر است .

ن 127 2 - ك 52 4

حرون : سركش .

( 1 ) قرآن كريم ، سورهء عنكبوت ، آيهء 37 .