مقالات وگفتارها ( فارسي ) — الصفحة ٣٦

* نگاهى به كتاب " شرعة التسمية " تأليف مير داماد ( ره ) پيرامون حكم ياد كردن اسم وكنيهء اصلى حضرت صاحب الزمان ( عليه السلام ) حجة الاسلام والمسلمين استادى

پسر خطاب از أمير المؤمنين ( عليه السلام ) از حال مهدى مىپرسد ، وعبد الملك

از زهرى ، ومنصور از سيف چنانچه بيايد .

پس اين اختصاص به اين اسم راهى نباشد جز بودن آن از اسرار مكنونه

وخصايص إلهية ، مثل بودن أمير المؤمنين از خصايص جد بزرگوارش .

بعضي احتمال دادند كه شايد سبب حرمت آن باشد كه عوام به شنيدن آن

معتقد أهل كتاب شوند كه مىگويند ، پيغمبر آخر الزمان بعد از اين ظاهر خواهد

شد .

واما آنچه دلالت بر جواز مىكند پس چند خبر است كه به حسب سند يا

متن ضعفند .

مثل خبري كه در لقب سيد گذشت كه كنيز خيزرانى گفت كه : نرجس

خواتون در حيات امام حسن ( عليه السلام ) وفات كرد وبر سر قبر أو لوحى بود

كه در آن نوشته بود " هذا قبر أم محمد " اين قبر مادر م ح م د است .

واين خبر علاوة ، بر ضعف سند ومجهول بودن راوي ، ومعلوم نبودن

نويسنده ودلالت نكردن نوشتن بر جواز گفتن ، معارض است با چند خبر كه

بعضي بيايد در باب ششم كه نرجس خواتون بعد از وفات آن حضرت حيات

داشت واحتمال مىرود كه " أم محمد " كنيه نرجس خواتون باشد پس دلالتى بر

مدعى نخواهد كرد ، ودر خبر همين كنيزك است كه اسم مادر آن حضرت

صيقل بود ، ودر " كمال الدين " صدوق مروى است كه صيقل در وقت وفات

حضرت عسكرى حاضر بوده وأو آب را با مصطكى جوش داد وخدمت آن جناب

آورد وبعد از نماز صبح ونياشاميده وفات كرد .

ومثل خبر لوح ، آن اگر چه در نهايت اعتبار است ولكن در متن آن ،

اختلاف بسيار است ودر بسيارى از آن به لقب وكنيه ذكر شده اگر كسى

بخواهد به جلد نهم بحار مراجعه كند كه بيشتر آنها را ضبط كرده وعلاوة ، ذكر

در آن لوح كه از اسرار مخزونه است وجز جابر كسى أو را نديد ، دلالت بر جواز

گفتن نمىكند ، وبه طريقي كه صدوق روايت كردند اسم مذكور است ، ولكن