مقالات وگفتارها ( فارسي ) — الصفحة ٣٢

* نگاهى به كتاب " شرعة التسمية " تأليف مير داماد ( ره ) پيرامون حكم ياد كردن اسم وكنيهء اصلى حضرت صاحب الزمان ( عليه السلام ) حجة الاسلام والمسلمين استادى

صغرى به جهت اتكال بر بعضي تعليلات مستنبطه واستبعادات وهميه .

چهارم : در كافى وكمال الدين به سند صحيح مروى است از جناب صادق

( عليه السلام ) كه فرمود :

" صاحب اين امر مردى است كه نام أو را به اسم أو نمىبرد كسى مگر كافر "

وفاضل صالح مازندراني در شرح اين خبر ( 6 ) گفته : كه مراد به كافر در اينجا تارك أوامر وفاعل نواهى است نه منكر پروردگار ومشرك به أو ( جل وجلاله )

ودر آن مبالغه اى است در تحريم تصريح به اسم آن جناب ، وشايد آن مختص باشد

به زمان تقيه به دليل آنچه ذكر نموديم در مواضع متفرقة ودلالت بعضي اخبار بر آن

ظاهرا ، ومؤيد اين كلام است باقي نبودن به تحريم در آن در جميع أوقات

وأزمان اتفاقا ، وهر گاه تخصيص ما به آن راه يافت جايز است حمل آن بر آنچه ذكر

نموديم سپس دليل نمىشود بر شمول تحريم مر تمام زمان غيبت را ، انتهى .

وجهات ضعف اين كلام بر ناظر مخفى نيست ، خصوص قرار دادن جواز

در أيام ظهور را مخصص عمومات أدله حرمت با آنكه در همه آنها ، آن زمان را

غايت تحريم قرار دادند پس گاهى داخل نبود تا به اتفاق خارج شود وپيش از

ظهور ، قائلين به حرمت كه جمهور علمايند هيچ زماني را خارج نكردند ، وبر

فرض تسليم ، خروج زماني سبب جواز تصرف در عام نمىشود وحمل بر تقيه

در بسيارى از آنها راه ندارد بلكه در معدودى كه احتمال مىرود شبهه اى است

كه خواهيم گفت .

پنجم : در كافى وعيون وكمال الدين وغيبت شيخ طوسي وغيره مروى

است كه حضرت امام على النقى ( عليه السلام ) به أبو هاشم داود بن قاسم جعفري فرمود :

" خلف بعد از من حسن پسر من است پس چگونه است حال شما با خلف

بعد از خلف ؟ "

گفت : گفتم : چرا فداى تو شوم ؟

فرمود :