مقالات وگفتارها ( فارسي ) — الصفحة ٣١

* نگاهى به كتاب " شرعة التسمية " تأليف مير داماد ( ره ) پيرامون حكم ياد كردن اسم وكنيهء اصلى حضرت صاحب الزمان ( عليه السلام ) حجة الاسلام والمسلمين استادى

نيست كسى را كه أو را بنام يا به كنيت أو ذكر كند تا زمانيكه ظاهر سازد

خداوند دولت وسلطنت أو را "

چهارم : خبر صحيح مشهوري است كه آن را ثقة الاسلام در كافى وصدوق

در عيون وكمال الدين وطبرسى در احتجاج از امام محمد تقي ( عليه السلام )

روايت كرده اند كه فرمود در خبري طولانى كه حاصلش آنكه روزى

أمير المؤمنين ( عليه السلام ) در مسجد الحرام بود كه ناگاه مردى پيش آمد خوش

هيئت وخوش لباس وسلام كرد وچند سؤال كرد وحضرت به امام حسن

( عليه السلام ) حواله فرمود ، آن جناب جواب داد پس آن شخص گفت : أشهد أن لا إله

الا الله ولم أزل اشهد بها واشهد ان محمدا رسول الله ولم أزل اشهد بذلك .

آنگاه شهادت بر خلافت ووصايت آن جناب ويك يك از اوصياى آن حضرت داد

تا آنكه گفت : شهادت مىدهم بر مردى از فرزندان حسن كه به كنيه نام برده

نمى شود تا آنكه ظاهر شود امر أو ، پس پر كند زمين را از عدل را از عدل چنانچه

پر شده از جور كه أو قائم است به امر حسن بن علي والسلام عليك يا

أمير المؤمنين ورحمة الله وبركاته . آنگاه برخاست ورفت .

پس حضرت به امام حسن ( عليه السلام ) فرمود : " در پى أو برو ، ببين به كجا

مىرود . "

پس حضرت فرمود كه : " أو خضر بود "

ودر اين خبر شريف چند فايده است :

أول : آنكه نبردن نام شريف أو از صفات معروفه آن حضرت بود كه تداول

داشت در زمان أنبياء واوصياى گذشته .

دوم : آنكه از جمله تكاليف ومعتقد أهل حق بود در جميع عصرها .

سيم : آنكه حكم ثابت است تا زمان ظهور واختصاصى به زمان غيبت

صغرى يا أوقات تقيه ندارد مطابق اخبار سابقه وآينده ، وعلامه مجلسي در

بحار بعد از ذكر چند خبر كه تحديد فرمودند حرمت را تا زمان ظهور ، فرموده :

كه اين تحديدات صريح است در نفى قول آنكه تخصيص داده اين را به زمان غيبت