ادوار فقه ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٨

نماز استسقاء

و ظهور الآكام » پس باران از شهر انقطاع يافت . و بروايتى پس از خنده گفت :

« للَّه درّ ابى طالب . لو كان حيّا قرت عيناه من الذي ينشدنا قوله ؟

پس على بن ابى طالب به پاى خاست و گفت : يا رسول الله كانك اردت :

و ابيض يستسقى الغمام بوجهه

ثمال « 1 » التيامى عصمة للأرامل

يلوذ به الهلاك من آل هاشم

فهم عندهم فى نعمة و فواضل

كذبتم و بيت الله يبزى « 2 » محمّد

و لمّا نقاتل دونه و نناضل

و نسلم حتى نصرع حوله

و نذهل عن آبائنا و حلائل

پيغمبر ( ص ) فرمود آرى همين اشعارش منظورم بود آنگاه مردى از قبيلهء « كنانه » برخاست و گفت :

لك الحمد و الشكر ممّن شكر

سقينا بوجه النبيّ المطر

دعا الله خالقه دعوة

اليه « 3 » و امتحض منه البصر

فلم يك الا كالقا « 4 » الرّدا

و اسرع حتى رأينا المطر

دفاق العزائل جمّ البعاق « 5 »

اغاث به الله عليا مضر

و كان كما قال عمّه

ابو طالب ابيض ذو غرر

به الله يسقى بصوب الغمام

و هذا العيان لذاك الخبر

فمن يشكر الله يلقى المزيد

و من يكفر الله يلقى الغير

فقال رسول الله : « إن يك شاعر احسن فقد احسنت »

« 1 » - بر وزن جبال مراد پناه و ملجأ يا اطعام كنندهء در زمان سختى مىباشد . « 2 » - مقهور و مغلوب بشود . « 3 » - مرجع ضمير ، غيث يا انزال غيث مىباشد . « 4 » - به قصر براى ضرورت شعر . « 5 » - دفاق باران فراوان و ريزنده . عزايل مقلوب « عزالى » كه جمع « عزلاء » و بمعنى دهان مشك است مىباشد . بعاق بر وزن بزاق ابرى كه سخت ريزنده باشد .