الآداب الدينية للخزانة المعينية ( عربي - فارسي ) — الصفحة ٣٦٣

فصل چهاردهم آدابى كه كتاب نيز با آنها پايان مىيابد

اين است پايان آدابى كه در كتابهاى مشهور أصحاب ما رضوان الله عليهم از أئمة عليهم السلام نقل شده و ما آنها را جمعآورى نموديم .

سپس جناب وزير ، سرور ولىّ النعمه ما - كه خداوند برترى تو را حفظ كرده ودشمنانت را خوار كند - بدان كسى كه خداوند كار مردم را به أو مىسپارد وحكومت شهرها را بدست أو مىسپارد عبادتهايى را مىتواند انجام دهد كه ديگران موفق به انجام آنها نمىگردند . پس سرورمان - خداوند دولت أو را پايدار گرداند - انجام اين سنتهاى پسنديده را بر خود غنيمت شمرد كه ياد اينها دائما باقى مانده وهميشه گسترده مىشوند .

حتى يك لحظه ايستادن حاجتمندان را به درب خود نپسند و آن را اندك نشمر . همه تلاش خود را در رسيدگى به كارهاى مؤمنان قرار ده و اين بر تو مهمتر باشد از مشغول شدن به نمازهاى مستحبى تا چه رسد به تفريحات . زيرا از پيامبر اكرم صلَّى الله عليه وآله نقل شده است كه : « پادشاه عادل ومتواضع سايه ونسيم رحمت الهى در زمين است ، پس هر گاه خيرخواه خود وبندگان خدا باشد ، خداوند أو را در روز قيامت كه سايه اى جز سايه أو نيست به عنوان ميهمان خود محشور نمايد ، و اگر به خود و به بندگان خدا خيانت كند خداوند أو را در قيامت خوار نمايد » .

و همان حضرت صلَّى الله عليه وآله فرمود : « هر كس فقير مسلمانى را اكرام نمايد خداى بلند مرتبه را در حالى ملاقات كند كه از أو راضى باشد » .

و امام صادق عليه السلام فرمود : « بر آوردن حاجت يك مؤمن بهتر است از هزار حج قبول شده با همه مستحبات ، و آزاد كردن هزار برده در راه خدا ، وهزار اسب با زين وافسار و بار در راه خدا دادن » .