الآداب الدينية للخزانة المعينية ( عربي - فارسي ) — الصفحة ٣٥٨

فصل چهاردهم آدابى كه كتاب نيز با آنها پايان مىيابد

اى على : هفت چيز است كه در هر كس جمع باشند حقيقت ايمان أو كامل بوده دربهاى بهشت به روى أو گشوده گردد : كسى كه شاداب وضو گيرد ، و نمازش نيكو باشد ، وزكات ثروت خود را بپردازد ، خشم خود را بپوشاند ، و زبانش را مهار كند ، و بر گناه خود استغفار نمايد ، خيرخواهى خود را بر أهل بيت پيامبر صلَّى الله عليه وآله و سلم عمل كند .

سه گروه اند كه همنشينى با آنان دل را مىميراند : همنشينى با فرومايگان نژادى واعتقادى ، همنشينى با ثروتمندان ، گفتگوى با زنان .

سه چيز است كه بيم آن مىرود كه سبب ديوانگى شوند : قضاء حاجت بين قبرها ، با يك كفش راه رفتن ، تنها خوابيدن .

سه چيز درجه است ، و سه چيز كفاره است ، و سه چيز هلاكت است و سه چيز سبب نجات است .

اما آنچه درجه است :

1 - شاداب وضو گرفتن در صبحهاى سرد زمستانى .

2 - پس از تمام شدن نماز ، انتظار نماز ديگر داشتن .

3 - حركت در شب و روز به طرف نماز جماعت .

و اما آنچه كفاره است :

1 - آشكار ساختن سلام .

2 - غذا دادن .

3 - در حالى كه مردم خوابند برخاستن براي تهجّد .

و اما آنچه سبب هلاكت است :

1 - پيروى از بخل وآزمندى .