الآداب الدينية للخزانة المعينية ( عربي - فارسي ) — الصفحة ٣٤٣

فصل سيزدهم بيان آداب مربوط به مسافرت

حوائج دوستان بودن است . ونعمتى كه انسان دارد موجب خوشنودى دوست وناراحتى دشمن مىگردد . ومردانگى در مسافرت عبارتست از : فراوان وخوب بودن توشه ، وبخشش آن به همراهان خود ، وپنهان كردن كار دوستان پس از آنكه آنان از تو جدا شدند ، و كمتر مخالفت نمودن با همراهان ، و زياد گفتن نام خدا در هر پستى و بلندى و در نشستن وايستادن ، و شوخى كردنى كه باعث خشم خداى بزرگ نباشد .

وبدان كه خداى بزرگ انسان را به اندازه مردانگىاش روزى مىرساند ، زيرا يارى الهى به اندازه خرج انسان است ، همچنان كه صبر به اندازه ميزان بلاء است .

هر گاه به تنهايى مسافرت رفتى بگو :

« ما شاء الله لا حول ولا قوّة إلَّا با لله ، اللَّهمّ آنس وحشتي ، وأعنّي على وحدتي وأدّ غيبتي » .

« آنچه خدا بخواهد ، هيچ نيرو وتوانايى جز از خداوند متعال نيست ، خداوندا تو همدم تنهائيم باش ومرا بر يكتائيم يارى كن ، ونبودم را جبران كن » .

حضرت صادق عليه السلام فرمود : هر گاه راه را گم كردى بگو :

« يا صالح و يا أبا صالح أرشدونا إلى الطَّريق يرحمكم الله » .