المجدي في أنساب الطالبين — الصفحة ٠.٨٨

ولد جعفر بن الحسن بن الحسن السبط عليه السلام

بيشتر بدان بلاد هجرت مىكردند كه :

وفي الأرض منأمى للكريم عن الأذى * وفيها لمن خاف القلى متحول ( 1 )

وگرچه باهمه فجايع وكشتارهاى هولناكى كه امويان وعباسيان از اين ذريه

طاهره كردند واز خنجر خون ريز ودل بىرحم آنان در اين راه قصور وكوتاهى

ديده نشد ، وبا همه كوشش پى گيرى كه اين دو سلسله حاكم در ريشه كن كردن شجره

طيبه داشتند .

از آنجا كه اين شجره اصلى ثابت داشت ، طبعا فروع ان به آسمان عزت وشرف

مىرسيد ، درحق تعالى وتقدس با اعطاى " كوثر " به حبيب خود محمد مصطفى صلى الله عليه وآله

مقرر فرموده بود كه كثرت نسل وذريه أو بدانجا رسد كه : " لا يحصى عددهم ويتصل

إلى يوم القيامة مددهم " ( مجمع البيان در تفسير سوره مباركه كوثر ) .

وبه گفته جرجانى ( ره ) " . اى محمد دل تنگ مكن از آنچه ايشان ترا " ابتر "

مىخوانند كه ما ترا كثرتى در عقب ونسل فرزندان بدهيم كه بر زمين هيچ بقعه وخطه اى

نماند ، الا كه آنجا جماعتى از فرزندان تو باشند ، نبينى كه روز طف كربلا

آن جماعت كافران كه أهل البيت را بكشتند از فرزندان حسين بن علي عليه السلام جز

على زين العابدين كسى ديگر نماند ، خداى تعالى از نسل وى ، تنها عالم را

پر كرد . " ( تفسير گازر ج 10 ص 459 ) .

عدد علويان هر روز از روز گذشته بيشتر مى شد كه :

إذا مقرم منا ذرا حدنا به * تخمط فينا ناب آخر مقرم ( 3 )

ولنعم ما قيل :

أراد الجاحدون ليطفئوه * ويأبى الله الا ان يتمه

( 1 ) از لامية العرب شنفرى ( 2 ) از أوس بن حجر .