من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٢

در بيان غسل مسّ ميّت

غسل مسّ ميّت بر او لازم نيست ولى اگر او را پس از سرد شدن بدنش مسّ نمايد غسل بر او واجب مىشود ، و هر كه مرده اى را پس از آنكه غسل داده شد مسّ نمايد غسل بر او واجب نيست .

400 - امام باقر عليه السّلام فرمود : مسّ ميّت يا تماس و دست زدن و برخورد با هر يك از اعضاى او بهنگام جان كندن و بعد از غسل دادن او و نيز بوسيدن او هيچ كدام اشكالى ندارد .

و كسى كه جامه اش بجسد مرده اى ماليده شود لازمست قسمت تماس يافته را بشويد .

و غسل دهندهء ميّت ابتدا از كفن شروع مىكند و آن را ميبرد ، پس اول فرش را باز كرده ميگسترد و بعد كفن سرتاسرى را روى آن پهن مىكند و مقدارى از ذريره ( ماده اى خوشبوكننده مشابه كافور ) بر آن ميپاشد و آنگاه لنگ را روى حبره پهن مىكند ، و باز مقدارى ذريره بر آن ميپاشد و سپس پيراهن را روى لنگ ميگستراند و باز مقدارى ذريره بر آن ميپاشد آنگاه دو قطعه چوب از درخت خرماى سرسبز و تازه تهيه مىكند كه در ازاى هر كدام باندازهء استخوان ذراع باشد و اگر به قدر ذراع باشد يعنى فاصلهء مچ دست تا آرنج و يا يك وجب باشد اشكالى ندارد و بر لنگ و ازار و پيراهن او و آن پارچه اى كه حبر خوانده مىشود و آن دو قطعه چوب مينويسند : فلانى ( نام ميت