من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — الجزء ٢، الصفحة ٤٥٠
( باب آداب شخص روزه دار و چيزهائى كه روزه‌اش را ميشكند يا نمىشكند )
بر او شكسته باشد . زيرا فحواى اين فتوى را در روايت ابو الحسين اسدى - رضي الله عنه - در آنچه از طرف شيخ ابو جعفر ، محمّد بن عثمان عمرى - قدس الله روحه - به او رسيده است يافته‌ام . . .
1893 - و حلبى روايت كرده است كه از امام صادق عليه السّلام در بارهء مردى سؤال كردند كه در اثر فراموشى خورده ، و نوشيده ، و آنگاه متذكَّر شده است .
امام عليه السّلام فرمود : روزه‌اش شكسته نمىشود ، و همانا آنچه خورده و آشاميده چيزى است كه خدا آن را روزى او ساخته است . پس مىبايد روزه‌اش را به پايان برساند .
1894 - و عمّار بن موسى از آن امام عليه السّلام در بارهء مردى سؤال كرد كه از روى فراموشى در حال روزه با همسرش جماع كند . پس امام عليه السّلام فرمود : او غسل بجا مىآورد ، و چيزى بر ذمّه ندارد .
مصنّف اين كتاب - رحمه الله - گفت : و اين حكم ، هم مربوط به ماه رمضان است و هم غير آن ، و در اين مورد قضا واجب نيست ، چنان كه از ائمه عليهم السّلام روايت شده است .
1895 - و علىّ بن رئاب ، از ابراهيم بن ميمون روايت كرده است ، كه