من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — الجزء ٢، الصفحة ٤١٤

( باب ثواب روزهء شعبان )

خود او را در بهشت خود ديدار مىكند .

مصنّف اين كتاب - رحمه الله گفت : معنى ديدار كردن خدا ديدار پيامبران او و حجتهاى او - صلوات الله عليهم - است ، كه هر كس ايشان را ديدار كند ، خداى عزّ و جلّ را ديدار كرده ، همانطور كه هر كس ايشان را اطاعت كند ، خدا را اطاعت كرده است ، و هر كس كه ايشان را عصيان كند ، خدا را عصيان كرده ، و هر كس كه پيروى ايشان كند ، خداى عزّ و جلّ را پيروى كرده است . و معنى اين ديدار بدان گونه كه گروه « مشبّهه » تأويل و توجيه كرده‌اند نيست . « 1 » - « تعالى الله عما يقولون علوّا كبيرا » خدا از آنچه اين كژانديشان مىگويند بسيار بالاتر است - .

1825 - و امام صادق عليه السّلام فرمود : كه روزهء [ ماه ] شعبان و ماه رمضان به خدا قسم باب توبه اى از جانب خدا است كه به روى خلق گشوده شده است .

1826 - و عمرو بن خالد از امام ابو جعفر عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : رسول خدا صلَّى الله عليه و آله شعبان و ماه رمضان را پيوسته به يكديگر روزه مىداشت ، و مردم را از پيوستن آن دو نهى مىفرمود . آن دو ، ماه خدايند ، و آن دو كفارهء گناهان قبل و بعد خويشند .

« 1 » بعيد نيست كه معنى ديدار با ايشان عطف توجّه خدا نسبت به ايشان باشد .