اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ٤٩

مهاجرت حسين ( ع ) از مدينه

معنى آية اين است كه اگر از يارى رسول خدا ( ص ) تخلف كنيد ودر خانه بنشينيد ، با

دست خود به سوى بدبختى وهلاكت رفته أيد وخداوند را بر خود غضبناك ساخته أيد .

در واقع اين آية رد بر ما بود كه تصميم داشتيم در خانه خود بمانيم . اين آية تحريض بر

جنگ با دشمنان اسلام است وهرگز در حق كسى كه به دشمن حمله كند وأصحاب خود

را نيز براي شهادت ورسيدن به اجر آخرت ، تحريك واقدام به جهاد في سبيل الله كند

نازل نگشته است . "

ما در مقدمه كتاب گفتيم كه اولياى خدا در راه حق ، از جراحات شمشير ونيزه

وحشت ندارند ومطالب ديگرى كه در اين كتاب بازگو مىكنيم ، پرده از حقايق اين

موضوع برمىدارد .

مهاجرت حسين ( ع ) از مدينه

محدثان پس از شرح ملاقاة حسين ( ع ) با وليد بن عتبه ومروان مىنويسند :

صبح همان روز كه سوم شعبان سال 60 هجرى بود ، حسين ( ع ) به سوى مكة حركت

كرد وبقيه ماه شعبان ورمضان وشوال وذى قعده را در مكة به سر برد .

عبد الله بن عباس وعبد الله بن زبير ، به خدمتش مشرف شدند وآن حضرت را از

رفتن بر حذر داشتند .

حسين ( ع ) فرمود : " من از رسول خدا ( ص ) دستوري دارم كه بايد آن را انجام

دهم . " ابن عباس از نزد حسين ( ع ) بيرون آمد ودر بين راه " وا حسيناه " مىگفت .

پس از آن عبد الله بن عمر آمد وگفت : " بهتر آن است كه با مردم گمراه صلح كنى

واقدام به جنگ نفرمايى . "

فرمود : " اما علمت أن من هوان الدنيا على الله ان رأس يحيى بن زكريا اهدى إلى

بغى من بغايا بني إسرائيل " " مگر نمىدانى كه از پستى دنيا بود كه سر يحيى را براي

گردنكشى از گردنكشان بنى اسراييل به هديه بردند ؟ آيا نمىدانى كه بنى اسراييل از

طلوع فجر تا بر آمدن آفتاب ، هفتاد پيغمبر را مىكشتند وسپس به بازار آمده وبه

معاملات وخريد وفروش خود مشغول مىشدند وگويا هيچ كارى را انجام نداده اند ؟