اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ٤٧

اطلاع حسين ( ع ) از شهادت خود

آزرده باشد ، داخل بهشت نخواهد شد . "

مؤلف مىگويد : شايد بعضي از كوته نظران كه نمىدانند شهادت چه سعادت

بزرگى است ، گمان مىكنند كه خداى متعال چنين حالي را كه شخص خود را به خطر

اندازد دوست ندارد ! آيا اين اشخاص كوته فكر در قرآن مجيد نخوانده اند كه خداوند به

گروهى فرمان مىدهد كه خويش را بكشند ، در آنجا كه مىفرمايد : * ( فتوبوا إلى بارئكم

فاقتلو أنفسكم ذلكم خير لكم عند بارئكم ) * يعنى : توبه وبازگشت كنيد به سوى خداى

خويش وخود را بكشيد زيرا اين عمل نزد خداوند براي شما نيكوتر وبهتر است .

شايد اين گونه كسان گمان مىكنند كه آية شريفه : * ( ولا تلقوا بأيديكم إلى

التهلكة ) * - يعنى : خود را با دست خود به هلاكت نيفكنيد - اشاره به شهادت وكشته شدن

در راه حق است ، در صورتي كه اين اشتباه است وشهادت ، بزرگترين سعادت براي

انسان است . نويسنده كتاب " مقتل " - كه از امام صادق روايت كرده است - در تفسير اين

آية شريفه مطلبي را نقل مىكند كه مورد پذيرش عقل است . أو مىنويسد :

" ما در جنگ نهاوند ( يا جنگ ديگرى ) شركت كرده بوديم . مسلمانان صفوف

جنگ را منظم كردند ودشمن نيز برابر ما صف كشيد . در هيچ جنگى صفوفى به اين

طول وعرض نديده بودم . رومىها پشت به ديوار شهر خويش داده بودند وآماده جنگ

مىشدند . در اين هنگام مردى از صف مسلمانان به دشمن حمله كرد . مردم گفتند : " لا إله

الا الله القى نفسه إلى التهلكة " " اى واي ! اين شخص با دست خود ، مرگ وهلاكت را

براي خود آماده كرد . " أبو أيوب انصارى كه حضور داشت گفت : " شما اين آية را تأويل

به مردى مىكنيد كه با حمله خويش شهادت را خواستار گرديد ؟ در صورتي كه چنين

نيست . اين آية در حق ما نازل شده است ، زيرا ما مشغول يارى رسول خدا ( ص ) شده

بوديم ودست از خانواده وأموال خويش برداشتيم واقدام به اصلاح أمور خود نكرديم

تا أمور وزندگى ما از هم پاشيد . پس از آن ، تصميم گرفتيم كه از يارى پيغمبر تخلف

نماييم تا به زندگى وأموال خود سر وصورت بدهيم . لذا اين آية نازل شد : * ( ولا تلقوا

بأيديكم إلى التهلكة ) * .