اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ٣٩

مرگ معاوية ونامه يزيد درباره اخذ بيعت

حلال وحرام آن را حرام دانستيم وأهل بيت پيغمبر خود ، محمد ( ص ) را دوست

مىداشتيم وچون يارى به خويشان خويش ، در يارى آنان كوتاهى ننموده وبا دشمنان

آنان جنگيديم . "

من به آنها مىگويم : " بر شما بشارت باد كه من پيغمبر شما ، محمد ( ص ) هستم

وشما در دنيا چنان بوديد كه اكنون بيان داشتيد . " پس از آن از حوض كوثر آنان را سيراب

مىكنم وآنان با چهره هاى باز وشادمان ، به سوى بهشت مىروند ودر آنجا جاويدان

وهميشگى خواهند ماند . "

مرگ معاوية ونامه يزيد در باره اخذ بيعت

مردم در هر مجلس ومحفلى سخن از كشته شدن حسين ( ع ) به ميان مىآوردند

واين موضوع را بسيار بزرگ مىشمردند وانتظار وقوع آن را داشتند .

هنگامى كه معاوية در ماه رجب سال 60 هجرى هلاكت شد ، يزيد به فرماندار

مدينه وليد بن عتبه نامه اى نوشت وبه أو دستور داد كه براي من از تمامى أهل مدينه به

خصوص از حسين ( ع ) بيعت بگير ، واگر حسين از بيعت امتناع كرد ، سرش را از بدنش

جدا كن وبراي من بفرست .

وليد ، مروان را به حضور خواست ونظر أو را در اين موضوع جويا شد وبا وى

در اين مورد مشورت كرد .

مروان گفت : " حسين ( ع ) هرگز تن به بيعت نمىدهد . اگر من به جاى تو بودم

وقدرتى كه اكنون در دست تو است مىداشتم ، بدون درنگ حسين را مىكشتم . "

وليد گفت : " در چنين وضعي آرزو مىنمودم هرگز به دنيا نمىآمدم [ كه اقدام به

چنين كارى كنم واين ننگ بزرگ را به گردن بگيرم . ] "

پس از آن مأمور فرستاد تا حسين ( ع ) را به خانه خويش فرا خواند . حسين ( ع ) با

سى نفر از أهل بيت ودوستدارانش به منزل وليد آمد . وليد خبر مرگ معاوية را به اطلاع

أو رسانيد ودرخواست بيعت براي يزيد را به أو عرضه نمود .

حسين ( ع ) اظهار داشت : " بيعت موضوع ساده اى نيست كه بتوان در خفا وپنهانى انجام