اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ٣٥

خبر از شهادت حسين ( ع )

چون حسين ( ع ) دو سأله شد ، سفري براي پيغمبر ( ص ) پيش آمد . در بين راه

ناگهان آن حضرت ايستاد وفرمود " انا لله وانا إليه راجعون " وأشك از ديدگانش سرازير

شد . علت گريه را سؤال كردند ، فرمود : " اينك جبرئيل به من از زمينى كه نزديك شط

فرات است و " كربلا " نام دارد ، خبر مىدهد كه فرزندم حسين پسر فاطمه ( س ) را در آن

سرزمين مىكشند . "

پرسيدند : " يا رسول الله كشنده أو كيست ؟ ! " فرمود : " شخصي كه أو را يزيد

مىنامند وگويا اكنون جايگاه كشته شدن ومحل دفن حسين را به چشم خويش

مىبينم . "

رسول خدا ( ص ) از آن سفر غمگين مراجعت نمود ، وبر فراز منبر آمد ، خطبه اى

خواند ومردم را موعظه نمود . سپس دست راست خويش را بر سر حسن ودست چپ

خود را بر حسين ( عليهما السلام ) كه نزديكش بودند نهاد وسر به سوى آسمان برداشت

وگفت :

" خداوندا ! محمد بنده تو وپيغمبر توست واين دو تن از پاكان أهل بيت من

وبرگزيدگان ذريه ونسل من هستند . آنان را در ميان أمت خويش به جانشينى خود باقي

مىگذارم . جبرئيل به من خبر داده است كه اين فرزندم را به خوارى مىكشند . خدايا

شهادت را بر أو مبارك گردان وأو را از سروران شهيدان قرار ده وبراي كشندگان

وخواركنندگان أو مبارك مگردان . "

چون رسول خدا ( ص ) سخن خويش را به اينجا رسانيد ، صداى گريه وناله از

أهل مجلس برخاست . پيغمبر فرمود : " آيا براي أو گريه مىكنيد واز يارى أو خوددارى

وكوتاهى مىنماييد ؟ "

پس از آن از مسجد خارج شد وپس از لحظه اى به مسجد بازگشت ، ولى رنگش

متغير وصورتش برافروخته بود . خطبه ديگرى را با ديدگان گريان قرائت كرد

وفرمود :

" أيها الناس ! من دو چيز بزرگ را در ميان شما به امانت مىگذارم : يكى قرآن