اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٠

روايت منهال در مورد حرمله

أو ، صداقت ودوستى ديرينه اى بود . چند روزى پس از مراجعت از مكة در منزل

نشستم ورفت وآمد مردم پايان پذيرفت ورنج سفر از تنم خارج شد . سوار مركب شدم

وبه سراغ مختار رفتم . أو را در بيرون از منزل خويش يافتم . سلامي به أو گفتم ، أو

جواب سلام مرا داد وفرمود : " منهال ! مدتي است تو را نمىبينم . نه پيش ما مىآيى ، نه

به زيارة ما مىرسى ونه در مقابل اين همه فتوحات كه خداوند نصيب ما فرموده است ،

تبريك وتهنيت مىگويى . "

عرض كردم : " سرورم من در زيارة بيت الله الحرام بودم وبه تازگى به كوفه

رسيده أم ، واگر نه زودتر به حضورتان مىرسيدم . "

قدم زنان مقدارى با هم سير نموديم تا به محل " كنائس " رسيديم . متوقف شد ،

مثل اين كه انتظار كسى را مىكشيد . گويا در جستجوى حرمله افرادى را فرستاده بود .

ساعتي نگذشته بود كه جمعى با شتاب فراوان وحركت شادمان ، به طرف مختار آمدند

وگفتند : " أمير بشارت ! أمير بشارت ! حرمله را يافتيم وأو را آورديم . " وقتي أو را پيش

مختار آوردند ، دستان بسته بود .

هنگامى كه نگاه مختار به أو افتاد گفت : " حمد وسپاس خدايى را باد كه مرا به تو

دشمن خدا ورسول خدا متمكن ساخت . " سپس گفت : " جلاد يا جزار ( برنده سر ) كجا

است ؟ " پس جزارى حاضر ساختند . سپس فرمود : " نخست دستها وپاهاى أو را قطع

كن . " نخست آن اعضا را قطع كردند . أو فرياد مىكشيد وكمك مىطلبيد . دستور داد

آتش را حاضر ساختند وآهنى را در آتش گداختند تا كاملا سرخ گرديد . آن ميله را در

گردن أو قرار داد ، گوشت گردن أو در آتش مىسوخت وأو فرياد مىكشيد وكمك

مىطلبيد تا آن كه گردن أو بريده شد . در اين هنگام منهال گويد : " من سبحان الله گفتم . "

مختار رو به من نمود گفت : " منهال ! تسبيح وتنزيه خدا در همه حال زيبا

وپسنديده است ، ولى اكنون چه جاى تسبيح گفتن مىباشد ؟ "

منهال گفت : " أمير ! در اين سفر أخير كه از مكة مىآمدم ، در مدينه وارد محضر

مولى وسرورم امام علي بن الحسين ( ع ) شدم . امام از من پرسيد چه اطلاعى از حرملة