اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٤

شرنوشت عامر

ميخ ديگر محكم بستند وبا مرد أزدى نيز اين گونه رفتار نمودند .

هنگامى كه چشمان به خواب استراحت فرو رفت ، تنها آن حي قيوم وداور بود

كه بيدار وناظر اعمال بود . مرد أزدى شروع به گريه وزارى نمود وناله وفرياد

برداشت .

إبراهيم گفت : " مىبينم كه از شدت ناراحتى گريه مىكنى . "

أزدى گفت : " چه كار كنم ؟ مىبينم كه فردا صبح زود كشته مىشويم . " إبراهيم

دلدارى داد وگفت : " آيا خوشحال وراضى نيستى كه در جوار قرب الهى جاى بگيرى ؟

آيا خوشحال نيستى كه فردا در جوار رسول خدا ( ص ) ، أمير المؤمنين وفرزندان أو

حسن وحسين ( ع ) ومادرشان فاطمه زهرا ( س ) قرار بگيرى ؟ اگر ما فردا كشته شويم ،

به يقين خداوند متعال بين ما وآنان را جمع خواهد نمود . ما در جرگه آنان قرار خواهيم

گرفت . "

مأمور موكل اين سخنان را مىشنيد . با شنيدن سخنان إبراهيم ، پوست بدن أو

جمع مىشد ، قلبش خاشع ولرزان مىگشت وبا خود مىگفت : " به خدا قسم راست

مىگويد " ، وخطاب به نفس خود گفت : " واي بر تو اى نفس خبيث ! در روز قيامت

هنگامى كه تو را در پيشگاه الهى حاضر ساختند ، چه عذر وبهانه اى خواهى آورد كه

ياوران فرزندان رسول خدا ( ص ) را به كشتن واداشتى . . . نه ، به خدا قسم هرگز ستمكار

را كه از دين بيرون رفته است ، بر ضد أهل حق ، كمك ويارى نخواهم نمود . "

أو به سراغ إبراهيم وهمراهش رفت ودست وپاى آنان را بازگشود وگفت :

" اين موكلان تو در خواب هستند . بدان اى أمير ! در سپاه عامر قسى القلب تر از من وجود

نداشت ، ولى گفتگوى تو كه با همراه خود داشتى ، در من اثر گذاشت ومرا به رقت

واداشت . مىخواهم راه تو را بازگذارم واين فرد أزدى را نيز بازگشوده أم واين شمشير

برنده وقاطع من است ، بگير وبا احتياط راه را پيش گير . "

إبراهيم دعا كرد وهمراه مرد أزدى با احتياط كامل از اردوگاه دور شد ورو به

صحرا وبيابان نهادند . هنگامى كه فرمانده لشكر عامر اطلاع يافت كه إبراهيم توقيفگاه