اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٠

اعزام عامر بن ربيعه

ماندگار مىباشد . مختار وإبراهيم نيز هر دو از افراد مؤمن وخداشناسى هستند وسپاه

وياران آنان نيز افراد با ايمانى هستند . در سپاه آنان نه ساز وآوازى ونه لهو وميگسارى

ونه رواج منكراتى هست . در اردوگاه آنان جز ذكر خدا وياد أو ، چيز ديگرى مشاهده

نمىشود . آنان دايم در ذكر خدا ، تلاوت قرآن ولعن بر ستمگران وقاتلان أبا عبد الله

حسين ( ع ) هستند . هر وقت آبى مىخورند ، تشنگى امام وياران أو را ياد مىكنند .

حيف نيست كه آخرت خود را با دنيا معامله نمايى . به نزد مختار برو وپيشگاه أدب أو

را ببوس وبا أو خلوتى كن وواقعيت امر را با أو در ميان گذار . در اين صورت به فيض

أعلى وثواب دايمى نايل مىشوى . "

سپس پيش مختار رفت وزمين أدب را بوسه زد وگفت : " تو پيش من مقام أعلى

وارزشمندى دارى . كافى است لحظه اى با من خلوت كنى . "

وقتي آن دو نفر خلوت نمودند ، داستان فتنه گرى عامر ووجود جاسوسان در

سپاه مختار را با نام ومشخصات آنان بازگو نمود ونامه اى را كه عامر بن أبي ربيعه به

افتخار آن جاسوسان نوشته بود ، به مختار نشان داد ، وگفت : " حقيقت امر اين است : من

در مورد دنيا وفناى آن ودرباره آخرت وبقاى آن ، فكر وانديشه نموده أم وهم اكنون

به درگاه خدا رو آورده أم . "

مختار از أو تشكر نمود ودر مورد احساسات پاك أو تحسين گفت . فورا به سوى

أصحاب وياران خود برگشت وداستان مرد أزدى را با إبراهيم در ميان گذاشت

وجاسوسهاى عامر را معرفى نمود .

در اين هنگام ، مختار آن چهارده نفر را با نام دعوت نمود . آنان به اتفاق هم در

فكر وتوطئه قتل مختار بودند . وقتي به حضور رسيدند ، مختار عمامه را از سر خود

برداشت وشمشير را از غلاف كشيد وهر 14 نفر را يكى پس از ديگرى گردن زد .

سپس إبراهيم نزد يكى از آنان كه هنوز سالم باقي مانده بود رفت واظهار نمود :

" أمير از كشتن شما نادم وپشيمان گشته است . لطفا حقيقت امر را بيان نما ، چگونه قصد

جان مختار را نموده بوديد ؟ "