اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٧

منازل وبيوت مدينه

داشت ونمىتوان آن را توصيف كرد ، در اين مصيبت بسيار مىگريست وناله

واندوهش بي پايان بود .

از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه : زين العابدين ( ع ) چهل سال در مصيبت

پدرش گريه كرد ، در حالي كه روزها روزه دار وشبها به عبادت بيدار بود وچون وقت

افطار مىرسيد ، خدمتگزارش آب وغذا در برابر أو مىنهاد ومىگفت : " آقا جان ! ميل

فرماييد . " آن حضرت مىگفت : " چگونه غذا بخورم ، در صورتي كه فرزند رسول

خدا ( ص ) گرسنه كشته شد ؟ وچگونه آب بنوشم ، در صورتي كه فرزند رسول

خدا ( ص ) لب تشنه كشته شد ؟ " وپيوسته اين سخن را مىگفت ومىگريست ، تا آب

وغذا با أشك چشمش مخلوط مىشد . همواره با اين حال بود ، تا از دنيا رفت .

خادم حضرت سجاد ( ع ) نقل مىكند : روزى آن حضرت به صحرا رفت ومن از

پى أو مىرفتم . ديدم پيشانى خود را روى سنگى ناصاف وخشن گذاشته است . من

ايستادم ، در حالي كه گريه وناله أو را مىشنيدم وشمردم ، هزار مرتبه گفت : " لا إله إلا الله

حقا حقا ، لا إله إلا الله تعبدا ورقا ، لا إله الا الله ايمانا وتصديقا وصدقا . "

سپس سر از سجده برداشت . ديدم صورت ومحاسنش از أشك چشمش تر شده

است . گفتم : " اى مولاي من ! آيا اندوه شما پايانى ندارد ؟ وآيا گريه شما خاتمه پذير

نيست ؟ "

فرمود : " واي بر تو ! يعقوب بن إسحاق بن إبراهيم ، پيغمبر وپيغمبرزاده وداراى

دوازده پسر بود . خداوند يكى از پسران أو را از نظرش دور كرد ، از فشار اندوه ، موهاى

سرش سپيد شد واز غم ، كمرش خميد واز گريه ، ديدگانش نابينا گرديد ، در صورتي كه

پسرش هنوز زنده بود . ولى من به چشم خودم ديدم كه پدر وبرادر وهفده تن از

أهل بيتم ، همه پيش چشمم كشته شدند وبر روى خاك افتادند ، پس چگونه غم واندوه

من تمام شود وگريه من پايان پذيرد ؟ "

مؤلف مىگويد : من اين اشعار را مىخوانم وبه آن بزرگواران اشاره مىكنم

ومىگويم :