اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٥

منازل وبيوت مدينه

جايگاه وآرامگاه آن بدنهاى نازنين مىبودم ومىتوانستم أجساد پاك وپاكيزه آنها را

در بر بگيرم !

آه ! اگر من آرامگاه آن بزرگ مردان فداكار بودم ، با منتهاى كوشش وجديت ، آن

بدنها را حفظ مىكردم وحقوق ديرين آنان را ادا مىنمودم واز افتادن سنگها بر آن بدنها ،

جلوگيرى مىكردم ومانند خدمتگزاران فرمانبردار در خدمت آنان مىايستادم وبساط

اجلال واكرام ، زير آن صورتهاى نوراني وآن بدنهاى پاره پاره مىگستردم وبه آرزوى

همنشينى آنان مىرسيدم واز نور آنان براي تاريكيهايم روشنايى وضياء مىگرفتم .

آه ! چقدر مشتاق رسيدن به اين آرزوها هستم وچقدر از دورى ساكنين خود در

سوز وگدازم ! هر ناله اى در دنيا از ناله من كوتاهتر است وهر دارويى جز وجود آنان

براي تشفى ومداواى من ، بي اثر است . هم اكنون من در فقدان آنان ، لباس عزا در بر

كرده أم وبا جامه هاى سوگوارى انس گرفته أم واز پيدا كردن صبر وشكيبايى نا اميد

گشته أم وتنها سخنم اين است : " اى سرمايه آسايش روزگار ! ديدار ما وتو در روز

محشر ! " "

چه نيكو سروده است شاعر نامى ابن قتيبة ، در آن موقعى كه بر آن منازل

بي صاحب مىگريست ومىگفت :

" من بر خانه هاى آل محمد ( ص ) گذر كردم وآنها را همانند آن روزى كه آل

پيغمبر در آن بودند ، نديدم . خداوند اين خانه ها وصاحبانش را از عنايت خود دور

نكند ! اگر چه به گمان من امروز اين خانه ها از صاحبانشان خالى شده اند !

آگاه باشيد كه كشته شدن شهيدان كربلا ، گردنهاى مسلمانان را زير بار ذلت برد

واينك آثار ذلت از آنها هويداست . فرزندان پيغمبر همواره پناه واميد مردم بودند ، ولى

اكنون مصيبتى براي دلها شده اند كه از همه مصايب بزرگتر واندوهناكتر هستند .

مگر نمىبينى كه خورشيد نيز براي شهادت " حسين ( ع ) " مانند بيماران رنگش

زرد شده وشهرها از اين مصيبت ، دگرگون گرديده اند .

وتو اى كسى كه مصيبت أبا عبد الله ( ع ) را مىشنوى ! در غم اندوه آنان ، به همان

راهى برو كه پيشوايان از حاملان اين كتاب ، از آن راه رفته اند . "

روايت شده است كه : امام زين العابدين ( ع ) با آن مقام حلم وبردبارى اى كه