اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ٢٠١

رشادت عبد الله بن عفيف

عبد الله ، ابن زياد را دشنام داد وگفت : " اى غلام بنى علاج واى پسر مرجانه ! تو را

با عثمان چه كار است ؟ اگر بد كرد ، خداوند ولى حق خويش است وبين آنها وعثمان به

عدل وحق حكم خواهد كرد . وليكن تو از خودت وپدرت واز يزيد وپدرش سؤال

كن . "

ابن زياد گفت : " به خدا قسم ، از هيچ چيز سؤال نمىكنم تا شربت مرگ را

بنوشى . "

عبد الله حمد وسپاس خدا نمود وگفت : " از آن پيش كه تو متولد شوى ، من از

خداوند درخواست مىكردم كه شهادت را نصيب من كند وآن را به دست ملعون ترين

خلق خويش ، وآنكه بيش از همه بر أو خشم آورده است ، اجرا نمايد وچون از دو چشم

نابينا شدم ، از درك شهادت نا اميد گرديدم واينك حمد مىكنم خداوندى را كه پس از

نوميدى ، مرا به مقصود خويش رسانيد وبه من نشان داد كه دعاى قديم من به أجابت

رسيده است . "

پس از آن ابن زياد دستور كشتن أو را صادر كرد . عبد الله را به قتل رسانيدند

وبدنش را در محلى به نام سبخه ( 1 ) به دار آويختند .

راوي مىگويد : عبيد الله زياد نامه اى به يزيد بن معاوية نوشت وأو را از شهادت

حسين ( ع ) واسيرى أهل بيت أو آگاه كرد ونامه اى هم به همين مضمون به عمرو بن

سعيد بن عاص ، والى مدينه نوشت .

چون نامه به عمرو بن سعيد رسيد ، بالاى منبر آمد وخطبه خواند وخبر شهادت

حسين ( ع ) را به اطلاع مردم رسانيد .

از اين خبر ، ضجه وناله از بني هاشم برخاست ومراسم عزا وسوگوارى برپا شد .

زينب ، دختر عقيل بن أبي طالب ( ع ) ندبه مىكرد ومىگفت :

( 1 ) سبخه : زمين شوره زار .