اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ١٦٧

محشر وفاطمه زهرا ( س )

فاطمه ( س ) نمايان مىكند وحسين ( ع ) در حالي كه سر بر بدن ندارد ، با قاتلان خود

وآنان كه ايشان را آماده كردند ، مخاصمه مىنمايد وخداوند قاتلان أو وكساني كه آماده

كشتن أو شدند وآنان كه در قتل أو شركت داشتند ، همه را [ نزد فاطمه ( س ) ] جمع

مىكند . چون حاضر شدند ، من فرد فرد آنان را مىكشم . باز زنده مىشوند . أمير

المؤمنين ( ع ) آنان را به قتل مىرساند . سپس زنده مىشوند . حسن ( ع ) آنان را مىكشد ،

باز زنده مىشوند . حسين ( ع ) آنان را مىكشد . سپس زنده مىشوند . هر كدام از ذريه ما

يك بار آنان را به قتل مىرساند . در اين هنگام است كه غضب ما بر طرف واندوهها

فراموش مىگردد . "

پس از آن امام صادق ( ع ) فرمود : " خدا رحمت كند شيعيان ما را . به خدا قسم ، آنان

به خاطر حزن واندوهى طولانى كه در اين مصيبت داشتند ، در مصيبت ما شريكند واز

رسول خدا ( ص ) روايت شده است كه چون روز قيامت برپا شود ، فاطمه ( س ) با جمعى

از زنها به محشر مىآيد . به أو خطاب مىشود كه داخل بهشت شود . مىگويد : " داخل

نمىشوم تا بدانم بعد از من با فرزندم چه كردند ؟ " خطاب مىشود : " نظري به قلب

محشر كن . " چون نگاه مىكند ، مىبيند حسين ( ع ) ايستاده است وسر بر بدن ندارد . أو از

ديدن اين منظره صيحه اى مىزند واز صيحه أو من وفرشتگان فرياد مىزنيم . "

در روايت ديگرى وارد شده است كه فاطمه ( س ) از ديدن حسين ( ع ) فرياد

مىزند : " اى فرزندم واى ميوه دلم ! " در آن حال خداى متعال براي خاطر فاطمه ( س ) به

غضب مىآيد وآتشى را كه " هب هب " ناميده مىشود وهزار سال دميده شده تا به رنگ

سياه در آمده است وهرگز آسايش وفراغت در آن داخل ، وغم واندوه از آن خارج

نمىگردد ، مأمور مىكند كه قاتلان حسين ( ع ) را برچيند . آتش آنان را از ميان مردم

برمىچيند وچون در ميان آن جاى گرفتند ، آتش فرياد شديدي مىزند وافروخته

مىشود وآن جماعت هم فرياد مىزنند وبرافروخته مىشوند وبا صداى بلند

مىگويند : " پروردگارا ! براي چه قبل از بت پرستان ، آتش را بر ما واجب گردانيدى وما را

معذب ساختى ؟ " خطاب مىرسد : " آن كسى كه مىداند مانند آن كسى نيست كه

نمىداند . " ( شما مىدانستيد ولى آنان نمىدانستند . )