اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ١٥٥

لحظات بعد از شهادت

راوي مىگويد : در اين هنگام غبار شديدي كه سياه وتاريك بود ، آسمان را فرا

گرفت وباد سرخى در آن تاريكى وزيد ، به گونه اى كه چشم چشم را نمىديد ولشكر

گمان كردند عذاب بر آنها نازل شده است . ساعتي بر اين حال ماندند تا هوا روشن شد .

واپسين لحظه ها

هلال بن نافع روايت مىكند كه من با سپاه عمر بن سعد ايستاده بودم . ناگاه

شخصي فرياد زد : " اى أمير ! بر تو بشارت باد كه شمر ، حسين ( ع ) را كشت . " من از صف

لشكريان خارج شدم وبرابر حسين ( ع ) ايستادم . ديدم آن حضرت در حال جان دادن

است . به خدا قسم كشته به خون آغشته اى را كه بهتر وخوشروتر از أو باشد ، هرگز

نديده بودم . نور وزيبايى هيأت أو ، مرا از انديشه شهادتش باز داشت . حسين ( ع ) در آن

حال طلب آب مىكرد . پس ، از فردى از آن أشرار شنيدم كه مىگويد : " هرگز از آب

سيراب نخواهى شد تا وارد " حاميه " گردى واز آب جوشان آن بنوشى ! "

پس شنيدم كه أو در پاسخ فرمود : " واي بر تو ! من وارد حاميه نمىشوم واز آب

جوشان آن هرگز نمىنوشم ، بلكه من بر جدم رسول خدا ( ص ) ودر منزل أو در بهشت

وارد مىشوم واز آب خوشگوار آن مىنوشم واز ستمهايى كه به من نموديد ، به أو

شكايت مىكنم . "

هلال مىافزايد : لشكر از شنيدن اين سخن غضبناك شد ، به حدى كه گويى

خداوند در دل هيچ يك از آنان رحمي قرار نداده بود . در حالي كه حسين ( ع ) با آنان

سخن مىگفت ، سر از بدنش جدا كردند . من از بي رحمي آنان به شگفت آمدم وگفتم :

" در هيچ كارى با شما همراهى وهمكارى نخواهم كرد . "

لحظات بعد از شهادت

پس از آن كه امام ( ع ) به شهادت رسيد ، سپاه ابن سعد اقدام بر برهنه كردن

حسين ( ع ) نمودند . پيراهن أو را إسحاق بن حوبه حضرمي برد وپوشيد ومبتلا به برص

شد وموهاى بدنش ريخت .