اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ١٤٥

سالار شيهدان به كارزار مى رود

گرفت تا لبريز شد وآن را به زمين ريخت وفرمود : " خداوندا ! به تو شكايت مىكنم از

ستمهايى كه اين مردم با پسر پيغمبرت مىنمايند . " پس از آن ، لشكريان ، بين عباس ( ع )

وحسين ( ع ) جدايى انداختند ودور عباس حلقه زدند وأو را از هر طرف احاطه كردند

تا أو را شهيد نمودند . حسين ( ع ) در شهادت أو سخت گريست . در همين مقام است كه

شاعر مىگويد :

" سزاوارترين مردم براي گريستن ، آن كسى است كه حسين ( ع ) را از مصيبت

خود به گريه انداخت : برادر حسين وفرزند پدر أو ، يعنى أبو الفضل به خون آغشته . آن كه

با حسين ( ع ) مواسات وهمراهى نمود وهيچ چيزى أو را از همراهى حسين باز نداشت

ودر حال تشنگى به آب فرات رسيد وچون حسين ( ع ) تشنه بود ، أو هم آب نياشاميد . "

سالار شهيدان به كارزار مىرود

پس از آن كه أصحاب وياران به شهادت رسيدند ، حسين ( ع ) لشكر را به جنگ

طلبيد وهر كس را كه مقابل أو مىرفت به قتل مىرسانيد ، تا آن كه عده زيادى از آنان را

كشت . در حال كارزار مىفرمود : " كشته شدن در راه خدا بهتر است از زير بار ننگ رفتن ،

وعار وننگ بهتر از دخول در آتش دوزخ مىباشد . "

يكى از راويان مىگويد : به خدا قسم هرگز نديده بودم كسى را كه سپاه دشمن أو

را احاطه كرده باشند وفرزندان وأهل بيت وأصحاب أو كشته شده باشند ، با اين حال ،

قويدل تر ونيرومندتر از حسين ( ع ) بوده باشد . همين كه آن لشكر ، بر أو حمله

مىكردند ، شمشير مىكشيد وبر آنان حمله مىكرد وآنها همانند گله گرگ زده ، پراكنده

مىشدند . حضرت بر آن جماعت - كه شماره آنان به سى هزار رسيده بود - حمله مىكرد

وآنان چون ملخهايى كه پراكنده مىشوند ، از مقابل وى فرار مىكردند وسپس به مركز

خود برمىگشت وپيوسته بر زبانش ورد " لا حول ولا قوة الا بالله " بود وپيوسته با آنان

مىجنگيد ، تا آن كه لشكريان ، بين أو وخيمه ها حايل شدند .

حسين ( ع ) فرياد زد : " واي بر شما اى پيروان آل أبي سفيان ! اگر دين نداريد واز

روز معاد هم نمىترسيد ، پس لا أقل در دنياي خود آزادمرد باشيد وبه أصل وحسب

خود رجوع كنيد ، اگر عرب هستيد ، آنگونه كه خود گمان داريد . "