اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ١٢١

آخرين شب

گفت : " درندگان مرا زنده زنده بخورند ، اگر از تو دور شوم . "

فرمود : " پس اين جامه هايى را كه از برد يماني است ، به فرزندت بده تا در نجات

برادر خود ، از آنها استفاده كند . " سپس پنج جامه كه هزار دينار ارزش داشت ، به أو

عطا فرمود .

راوي مىگويد : آن شب را حسين ( ع ) ويارانش به صبح رساندند ، در حالي كه

زمزمه مناجاة وتضرع آنان شنيده مىشد . عده اى در حال ركوع وجمعى در حال

سجود ودسته اى ايستاده به عبادت مشغول بودند . در آن شب ، سى ودو نفر از لشكر

عمر بن سعد خارج ، وبه لشكرگاه حسين ( ع ) پيوستند .

كثرت نماز وديگر صفات كمال ، سجيه وخوى آن حضرت بود . ابن عبد ربه در

جزء چهارم كتاب " عقد الفريد " نقل مىكند كه به علي بن الحسين ( ع ) گفته شد : " چقدر

فرزندان پدر شما كم هستند ! " فرمود : " عجب است كه داراى اين چند فرزند هم شده

است ، زيرا أو در هر شبانه روز ، هزار ركعت نماز بجا مىآورد وديگر فرصتى براي

مجالست با همسران خويش نداشت . "

بامداد عاشورا ، حسين ( ع ) دستور داد تا خيمه اى برپا نمودند ودر ظرفى كه عطر

بسيارى در آن بود ، نوره تهيه كردند وبه آن خيمه آمد تا به نظافت بپردازد .

روايت شده كه برير بن خضير همداني وعبد الرحمن بن عبد ربه انصارى ، پشت

خيمه منتظر بودند كه بعد از حسين ( ع ) اقدام به تنظيف كنند . در اين هنگام برير شروع

به مزاح كردن با عبد الرحمن نمود . عبد الرحمن گفت : " اى برير ! آيا مىخندى ؟ اكنون چه

موقع خنده وچه جاى گفتن سخنان خنده آميز است ؟ "

برير گفت : " طايفه من مىدانند كه من شوخى ومزاح را در جوانى وپيرى دوست

نداشته أم ، وليكن به خاطر خوشحالى اى كه از وصال به شهادت دارم ، اين عمل را انجام

مىدهم . به خدا قسم چيزى نمانده است تا با شمشير خود با اين جمعيت روبرو شويم

وساعتي با آنها بجنگيم وسپس دست بر گردن حوريان بهشتى اندازيم . "