اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ١١٥

آخرين شب

عباس ( ع ) فرمود : " دستت بريده باد ! چه أمان زشت وپليدى براي ما آورده اى ؟

اى دشمن خدا ! آيا مىگويى دست از يارى برادر خود ، حسين ، فرزند فاطمه برداريم

وأطاعت يزيد وفرزندان فرومايگان را به عهده بگيريم ؟ ! "

شمر ، غضبناك به سوى سپاه خود بازگشت .

چون حسين ( ع ) ديد كه سپاه ابن زياد در شروع جنگ ، بسيار عجله وشتاب

دارند وموعظه ونصيحت وهر عمل مفيد در آنان اثر نمىكند ، به برادرش عباس ( ع )

فرمود : " اگر مىتوانى ، اين سپاه را از جنگ در امروز منصرف كن كه امشب را به نماز

بپردازيم ، زيرا خدا مىداند كه من نماز خواندن وتلاوت قرآن أو را دوست دارم . "

راوي مىگويد : عباس ( ع ) آمد واز آنان درخواست تأخير نمود . عمر بن سعد

سكوت كرد وگويا مايل نبود كه در جنگ تأخيرى رخ دهد .

عمرو بن حجاج زبيدى گفت : " به خدا قسم اگر درخواست كنندگان ، از ترك

وديلم بودند وچنين درخواستى داشتند ، ما قبول مىكرديم ، چگونه نپذيريم وحال آن كه

ايشان آل محمد ( ص ) هستند ؟ "

پس از آن قبول كردند وجنگ را يك روز به تأخير انداختند .

راوي مىگويد : حسين ( ع ) روى زمين نشست . خواب أو را در ربود وپس از

لحظه اى بيدار شد وبه زينب ( س ) فرمود :

" خواهر جان ! اينك جدم رسول خدا وپدرم على ومادرم فاطمه وبرادرم حسن

( عليهم السلام ) را در خواب ديدم . به من گفتند : اى حسين ! فردا نزد ما مىآيى . "

زينب ( س ) از شنيدن اين سخن سيلى به صورت خود زد وصدا به گريه بلند كرد .

حسين ( ع ) فرمود : " آهسته باش وكارى نكن كه اين مردم ما را شماتت كنند . "

آخرين شب

شب فرا رسيد . حسين ( ع ) أصحاب خود را جمع نمود وحمد وثناى خدا را بجا

آورد وسپس رو به آنان كرد وفرمود :