اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ١٠٣

بي تأبى زينب ( س )

ورود حسين ( ع ) به كربلا

راوي مىگويد : سپس حسين ( ع ) از جا برخاست وسوار شد ، ولى لشكر حر

گاهى از رفتن ممانعت مىكردند وگاهى از عقب أو مىآمدند ، تا آن كه روز دوم محرم به

سرزمين كربلا رسيدند . چون حضرت حسين ( ع ) وارد آن زمين شد ، پرسيد : " نام اين

زمين چيست ؟ " گفتند : " كربلا " .

گفت : " خداوندا ! به تو پناه مىبرم از غمها وبلاها . "

پس از آن فرمود : " اينجا محل اندوه وبلاست . پياده شويد . اينجا جاى پياده شدن ومحل

ريختن خون ما وجايگاه قبور ماست . اين خبر را جدم رسول خدا ( ص ) به من فرموده

است . "

پس از آن همه پياده شدند . حر ويارانش هم در گوشه اى منزل نمودند .

بي تأبى زينب ( س )

حسين ( ع ) نشست وبه اصلاح شمشير خود پرداخت واشعارى به اين مضامين

مىخواند :

" اى روزگار ! أف بر تو اى چرخ گردون ! تو چقدر فراز ونشيب دارى ! هر طالب

وجوينده وهر دوستى كشته شده است . روزگار هرگز بر عوض راضى وخشنود

نمىگردد . هر زنده اى راهى اين راه است . چقدر زمان بار بستن وكوچيدن نزديك است .

بازگشت تمام أمور به سوى خداى جليل وبزرگ مىباشد . "

زينب ( س ) اين مضامين شعر را شنيد وگفت : " برادر جان ! اين سخن از كسى

است كه يقين به كشته شدن خود دارد . "

حسين ( ع ) فرمود : " آرى خواهر جان ! حقيقت امر چنين است . "

زينب ( ع ) گفت : " چه مصيبتى ! حسين از شهادت ومرگ خود خبر مىدهد . " در

اين هنگام زنها به گريه مشغول شدند وسيلى به صورت زدند وگريبان پاره نمودند .

أم كلثوم فرياد مىزد : " وا محمداه ! وا علياه ! وا أماه ! وا أخاه ! وا حسيناه ! وا ضيعتاه بعدك يا

أبا عبد الله " يعنى : أمان از بيچارگى وتباهى بعد از تو ، اى أبا عبد الله !