كشف الأسرار في شرح الاستبصار — الجزء ١، الصفحة ٨٨

( 20 ) القاضي مجد الدين بن القاضي شفيع الدين الدزفولى

أي كه سر بر بالش آسايشى * در خيال زينت وآرايشي

خواهش دنياي فاني تا بكي * كار وبار زندگانى تا بكي

قم نديمي قد دنى يوم القيام * واستنار الصبح مالي كم أنام

ان لي يا صاح ، نفسا غافلة * مانده در خواب وروان شد قافله

نمت ، والرحمن حيّ لا ينام * وهو علّام بأعمال الأنام

ليس غير الذنب شيء في يدك * كيف تأتى بين أيدي سيدك

مىكنى أي همسفر سير نخيل * عجلن عجل ! فقد حان الرحيل

عمر رفت وپشت سر أصلا نديد * هيچ كس امروز را فردا نديد

خيمه بر دريا حباب آسا مزن * آب از سر رفت ، دست وپا بزن

بگذر از عالم ، تأمّل خوب نيست * خواب راحت بر سر پل خوب نيست

( در ذكر مردان خدا )

حبذا آنها كه مردان تواند * پيشتاز ره نوردان تواند

حضرتشان غيرت شان فلك * ذرّهاىشان چراغان فلك

نام پاكت شمع محفلهايشان * ذكر تو ورد لب ودلهايشان

گاه چون بلبل نواخان تواند * گاه مثل گل ، پريشان تواند

گه عيان گويند پيغام ترا * گه نهان خوانند خود نام ترا

أي خوشا آنانكه در ياد تواند * بندگان خاص وآزاد تواند

خامش وذكر الهى مىكنند * در گدائى پادشاهي مىكنند

خاك كويت مسند زيباي‌شان * گرد راهت أفسر سرهاي‌شان

فارغ از دنيا شدند در ياد تو * دمبدم ساغر زنان بر ياد تو

طرح عشقى هر شبي انداخته * شور يا رب يا ربي انداخته

( در تعريف علم حقيقي )

كلبهء دل را بعلم آباد كن * خانه باغي ، بهر خود بنياد كن