كشف الأسرار في شرح الاستبصار — الجزء ١، الصفحة ٣٢٢

17 - ديوان الأشعار .

گر چه در راه طلب گرم روان‌اند بسى * نرسيدند بمقصود ، مگر چند كسى

دل آزاده ندارى ، تو كجا كعبه كجا * كه بسر منزل غفلت تو رهين هوسى

شعلهء نور تجلى بفراز است هنوز * كو كليمي كه از آن كوى بيارد قبسى

رنج شب مىشودت باعث آسايش روز * دوش اين نكته شنيدم ز زبان جرسى

گر چه ناقابلى از فيض ، تو مأيوس مباش * جهد كن بلكه أجابت شود ملتمسى

بي خود آمدى از أوج سعادت به حضيض * تو همائى ، عبث اين قدر بفكر قفسى

دل أرباب صفا را چه غم از غمّازان * بحر را كي بود انديشهء هر خار وخسى

پند در پرده دهد نى دل آگاهان را * تا ز خود برگ نريزى بمقامى نرسى

رو كن از دار خلائق بفضاى ملكوت * تو غزال ختني ، چند بقيد مرسى « 1 »

سهل باشد غم نقلي كه نخوردى تا چند * بر سر از حسرت آن دست زنان چون مگسى

هر طرف مىنگرم مرده دلانند ( فقير ) * كاش مىبود در اين عصر مسيحا نفسي « 2 »

وقال أيضا قصيدة غراء في مدح أمير المؤمنين عليه السّلام نذكر منها أبياتا تبرّكا :

تا بكى شوريده حالي در هواي آن واين * غافل از انديشهء أحوال روز واپسين

چند جان را بسته‌اى وارونه در زندان تن * چند خود را در سراى بيخودى دارى رهين

چند كشتى كرده‌اى لنگر بگرداب بلا * بحر پر آشوب وره دور ونهنگان در كمين

بر در أرباب دنيا چند از روى أدب * مىكنى گردن كج وقامت خم وسر بر زمين

( 1 ) ختن : بر وزن كهن : قسمتى از تركستان چين است كه آهوى مشك آن معروف بوده . ومرس : بر وزن قفس : رسنى كه بر گردن سگ بياندازند ( فرهنگ عميد ) ( 2 ) تذكرهء شوشتر ( ص 179 ) .