كامل الزيارات ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٢

باب چهلم دعاء نمودن رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم و امير المؤمنين و فاطمه و ائمه عليهم السّلام در حق زائرين امام حسين عليه السّلام

براى ما به جزع آمده و بخاطر ما سوخته‌اند را ترحم فرما ، بار خدايا به فريادهائى كه بخاطر ما بلند شده برس ، خداوندا من اين ابدان و اين ارواح را نزد تو امانت قرار داده تا در روز عطش اكبر كه بر حوض كوثر وارد مىشوند آنها را سيراب نمائى .

و پيوسته امام عليه السّلام در سجده اين دعاء را مىخواندند و هنگامى كه از آن فارغ شدند عرض كردم :

فدايت شوم اين فقرات و مضامين ادعيه اى كه من از شما شنيدم اگر شامل كسى شود كه خداوند عزّ و جلّ را نمىشناسد گمانم اين است كه آتش دوزخ هرگز به آن فائق نيايد ! ! ! به خدا سوگند آرزو دارم آن حضرت ( حضرت امام حسين عليه السّلام ) را زيارت كرده ولى به حج نروم .

امام عليه السّلام به من فرمودند :

چقدر تو به قبر آن جناب نزديك هستى ، پس چه چيز تو را از زيارتش باز مىدارد ؟

سپس فرمودند :

اى معاويه زيارت آن حضرت را ترك مكن .

عرض كردم : فدايت شوم نمىدانستم كه امر چنين بوده و اجر و ثواب آن اين مقدار است .

حضرت فرمودند :

اى معاويه كسانى كه براى زائرين امام حسين عليه السّلام در آسمان دعاء مىكنند به مراتب بيشتر هستند از آنان كه در زمين براى ايشان دعاء و ثناء مىنمايند .

محمّد بن عبد الله بن جعفر حميرى از پدرش ، از على بن محمّد بن سالم ، از عبد الله بن حمّاد بصرىّ از عبد الله بن عبد الرّحمن اصم از معاوية بن وهب نقل كرده كه وى گفت :