چهارده نور پاك ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٨٢

درگذشت ابو طالب و خديجه

درگذشت ابو طالب و خديجه

كار يكسره گرديد ، جريان را حضور برادرزاده ى خود معروض داشت و با تصميم و مشورت

ابوطالب گروه پناهنده جو ، بار ديگر به منازل خود و مجامع قريش باز گشتند .

درگذشت ابوطالب وخديجه

افزون بر استوارى و استحكام مبانى يك دين و شريعت ، وجود افراد صالح و شايسته

در پيشبرد اهداف آن فوق العاده اهميت دارد . بى يار و ياور پيشبرد اهداف غير ممكن يا

قريب به محال مى باشد . در صدر اسلام نيز افرادى بودند كه نقش سازندگى و ايثار آنان در

حد عالى بود كه ابوطالب وخديجه از آن دسته بودند .

دو ماه پس از خروج از شعب ، و سه سال پيش از هجرت بود كه وفات ابوطالب و سپس

با سه روز فاصله وفات خديجه پيش آمد و اين دو حادثه در ماه رمضان سال دهم بعثت ،

روى داد ، خديجه در اين تاريخ 65 ساله و ابوطالب 80 ساله بود و از عمر رسول خدا ( صلى الله عليه وآله )

49 سال و 8 ماه و 11 روز مى گذشت .

آن روز پيامبر اسلام ( صلى الله عليه وآله ) دو حامى ارزشمند و دو مدافع دلسوخته را از دست داد و اين

حادثه براى او بسيار دردناك بود ، زيرا خديجه براى او نه تنها همسرى مهربان و فداكار و

دلسوز بود ، بلكه براى اسلام و مسلمانان خدمتگزارى صديق و با اخلاص بود ، به حدى كه

در راه اسلام آن همه زخم زبانها را تحمل كرد ، مشكلات را به جان خريد و اموال خود را در

اين راه ايثار نمود و از خانه ى مجلل و زندگى مرفه و پرآسايش خويش صرف نظر نمود و به

مدت سه سال در ميان دره و به دور از خانه و كاشانه به سر برد .

تأثير درگذشت ابوطالب نيز از اين جهت بود كه او از هشت سالگى پيامبر اسلام ، تا آن

روز ، حفاظت و حراست او را به عهده داشت و پروانه‌وار گرد شمع وجود او مى گشت . او در

زمان غربت اسلام و اوج فشار و دشمنى مشركان ، يگانه مدافع اسلام و تنها حامى واقعى

او در امر ايمان و اعتقاد او به خدا و مبانى اسلام بود ، نه جنبهء فاميلى و خويشاوندى .

نهايت امر بر اساس مصالح سياسى ، اسلام خود را كتمان مى كرد و اثر اين دو حادثه

آنچنان عميق بود كه سال درگذشت آنان " عام الحزن " يعنى سال اندوه و غصه