چهارده نور پاك ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧

مرگ مادر

مرگ مادر

به او نمى داد . وقتى مردم بنى سعد از مكه بر مى گشتند حليمه به شوهر خويش حارث

گفت ، خوش نيست كه من اين چنين دست خالى برگردم و شيرخوارى نداشته باشم

مى روم و همين يتيم را قبول مى كنم .

شوهرش گفت : اهميت ندارد شايد خدا ما را به واسطهء او بركت دهد ، حليمه باز گشت

و محمد را گرفت و با كسان خود به صحرا برگشت ، او هميشه مى گفت كه از موقع گرفتن او

همه زندگى اش بركت يافته است ، گوسفندانش فربه شده اند و شير آنها بيشتر گرديده

است . ولى شايد او به عظمت و شموخ مقام جدش عبد المطلب توجه يا اطلاعى نداشت .

محمد ( صلى الله عليه وآله ) حدود چهار سال در ميان قبيله سعد و در صحرا ماند ، حليمه او را شير

مى داد و دخترش " شيما " از او پرستارى مى كرد ، هواى صحرا و زندگى سادهء بيابانى نشو

و نماى او را تسريع كرد ، تناسب و زيبايى اندامش را مى افزود و در سال پنجم ولادت

حليمه او را به مادرش بازگردند . قبيلهء سعد از بركت حضور رسول خدا در وسعت ووفور

نعمت قرار گرفتند و كرامتها مشاهده كردند كه در كتابهاى حديث و تاريخ ، ثبت

شده است . ( 1 )

ابن اسحاق روايت مىكند كه رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) مى فرمود :

" انا اعربكم ، انا قرشى واستر ضعت في بنى سعد بن بكر " . ( من از همه شما

فصيح‌ترم ، چه هم قرشى هستم و هم در قبيله سعد بن بكر شير خورده ام ) . ( 2 )

مرگ مادر

محمد پس از پنج سال اقامت در صحرا نزد مادر خود بازگشت ، عبد المطلب

سرپرستى خانواده را به عهده داشت و در نگهدارى او دقيقه اى فروگزارى نمى كرد .

مى گويند :

براى عبد المطلب كه پيشواى قريش و رئيس مكيان بود در نزديك كعبه فرشى

مى گستردند و فرزندان وى به احترام او اطراف فرش قرار مى گرفتند ، همين كه محمد

خردسال مى آمد او را از صف عموهايش جلو برده و پهلوى خود ، روى فرش مى نشانيد و با

1 . سيره ابن هشام ، ج 1 ، ص 176 ، چاپ مصطفى الحلبى ، 1355 . 2 . ترجمه حياة محمد ، ج 1 ، ص 162 .