الأمالي ( فارسي ) — الصفحة ٦٤٥
مجلس نود و سوم - روز جمعه دوازدهم شعبان 368 در اين روز اصحاب جلسه و مشايخ خدمت شيخ فقيه ابو جعفر محمد بن على بن حسين بن موسى بن بابويه قمى ( رضي الله عنه ) گرد آمدند و از او خواستند كه دين اماميه را بطور مختصر براى آنها ديكته كند و او در جواب گفت : دين اماميه همان اقرار بيگانگى خداى تعالى ذكره است با نفى تشبيه و تنزيه او از آنچه شايسته او نيست و اقرار به پيغمبران خدا و رسل و حجج و فرشته‌ها و كتب او و اقرار باينكه محمد سيد انبياء و مرسلين است و افضل آنها است و همه فرشتگان مقرب و او خاتم انبياء است و پس از او تا قيامت پيغمبرى نيست و همه انبياء و ائمه بهتر از فرشتگانند و همه معصومند و از هر آلودگى و پليدى پاكند و قصد گناه صغيره و كبيره نكنند و مرتكب آن نشوند و امان اهل زمينند چنانچه ستاره‌ها امان اهل آسمانند و ستونهاى سازمان اسلام پنج است نماز ، زكات روزه ، حج و ولايت پيغمبر و ائمه بعد از او كه دوازده‌اند اول آنها امير المؤمنين على بن ابى طالب است و بعد حسن و حسين ، على بن الحسين و باقر محمد بن على ، صادق جعفر بن محمد ، كاظم موسى بن جعفر ، رضا على بن موسى ، جواد محمد بن على ، هادى على بن محمد .
از محل نماز جمعه دور است . نماز جماعت بيست و پنج بار بهتر است از فرادى ، نماز واجب در سفر دو ركعت است مگر نماز مغرب كه رسول خدا ( ص ) آن را به حال خود وانهاد در سفر و حضر ، در سفر نافله‌هاى روز ساقط است و نوافل شب ترك نشود و نماز شب را از اول شب نتوان خواند مگر در سفر و اگر قضاى آن را بخوانند بهتر است كه سر شب بخوانند و سفرى كه در آن نماز شكسته و روزه افطار شود هشت فرسخ است و اگر تا چهار فرسخ سفر كند و نخواهد همان روز برگردد مخير است كه شكسته بخواند يا تمام و اگر قصد دارد همان روز برگردد شكسته خواندن واجب است بر او ، هر كه سفرش معصيت است بايد تمام بخواند و روزه هم بدارد ، كسى كه در سفر تمام بخواند چون كسى است كه در وطن شكسته بخواند و كسانى كه بايد در سفر تمام بخوانند و روزه بدارند مكاريست و مكرى و حامل پست و چوپان و كشتى ران كه اين كارهاى سفرى شغل آنها است و شكارچى اگر براى محض تفريح و خوشگذرانى شكار رود بايد تمام بخواند و روزه بگيرد و اگر براى اداره زندگى عيالش باشد نماز و روزه‌اش شكسته است ، روزه سفر به قصد تبرع نيكوكارى نيست مسافر بىروزه در روز ماه رمضان حق جماع ندارد ، نماز سه قسمت است يك ثلث طهارتست و يك ثلث ركوع است و يك ثلث سجود و نماز بىطهارت درست نيست ، وضوء يك بار يك بار شسته مىشود و اگر دو بار شسته شود اين جائز است جز آنكه اجرى ندارد هر آبى پاك است تا دانسته شود كه نجس است ، آب را تباه نكند مگر جانورى كه خون روان دارد ، وضوء با گلاب و غسل جنابت با گلاب جائز است ولى