الأمالي ( فارسي ) — الصفحة ١٦٢

مجلس سىام - نهم محرم و دهم آن روز يك شنبه سال 368 و آن در مقتل حسين ( ع ) است .

با جدم محمد در بهشتيد . بعد از او هلال بن حجاج بميدان رفت و ميسرود :

تير نشاندار زنم بر عدو

سود نبخشد به كسى ترس او

سيزده تن از آنها كشت و شهيد شد ( رضي الله عنه ) پس از او عبد الله بن مسلم بن عقيل بن ابى طالب بميدان رفت و ميسرود :

قسم خوردم نميرم من جز آزاد

اگر چه مرگ بس تلخست در ياد

بدم باشد كه ترسو خوانده گردد

كه ترسو هم گريزد و هم كند بد

سه تن از آنها كشت و كشته شد ( رضي الله عنه ) و پس از او على بن الحسين بميدان رفت و چون برابر دشمن مىرفت اشك از چشم حسين روان شد و گفت خدايا تو گواهى كه زاده رسولت برابر آنها رفت كه مانند ترين مردم است به رسول تو در چهره و در سيما او شروع به رجز كرد و گفت :

منم على بن حسين بن على

ما به خدا هستيم اولى به نبى

از پدر امروز كنم دفع بدى

ده تن را كشت و نزد پدر برگشت و گفت پدر جان تشنه‌ام حسين فرمود شكيبا باش پسر جانم جدت به جامى لبالب تو را سيراب كند ، برگشت و نبرد كرد تا چهل و چهار تن از آنها كشت و شهيد شد صلى الله عليه . پس از او قاسم بن حسن بن على بميدان رفت و ميگفت :

بىتاب مشو جانم هر زنده بود فانى

امروز بهشت خلد از بهر تو ارزانى