الأمالي ( فارسي ) — الصفحة ١٦٠

مجلس سىام - نهم محرم و دهم آن روز يك شنبه سال 368 و آن در مقتل حسين ( ع ) است .

به گردن زنمتان بشمشير تيز

ز بهتر كسى كامده در عراق

و هيجده كس از آنها را كشت و كشته شد حسين بالينش آمد و هنوز خون از او فواره مىزد فرمود به به تو در اين دنيا و در آخرت آزادى كه حر نام دارى و اين شعر را بالاى سرش سرود :

چه خوش حريست حر بنى رياحم

شكيبا زيره نيزه و در پناهم

چه خوش حرى كه گويد وا حسينا

ببخشد جان بجنگد در سپاهم

سپس زهير بن قين بجلى بميدان رفت و خطاب بحسين ميسرود :

منستم زهير و منم ابن قين

برانم شما را بتيغ از حسين

پس از او حبيب بن مظاهر اسدى بميدان رفت و ميسرود :

امروز در آئيم بجد تو پيمبر

هم بر حسن و باب تو آن فاتح خيبر

و نوزده كس از آنها كشت و به خاك افتاد و ميسرود :

منم حبيب و پدرم مظهر

ما از شما از كى بويم و اطهر

ناصر خير الناس حين يذكر

و از آنها سى و يك تن كشت و كشته شد ( رضي الله عنه ) پس از او عبد الله بن ابى عروه غفارى بميدان رفت و ميسرود :

دانند به حق بنو غفاران

كاندر سر انتقام ياران

شمشير زنم بنابكاران

بيست تن از آنها كشت و كشته شد ( ره ) . پس از او برير بن خضير همدانى قرآن داناترين اهل زمانش