نم يم ( خلاصه قرآن در اسلام ) ( به ضميمه رسائلى در قرآن : شعرانى ، طباطبائى ، آملى ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٠

انسان قرآنى

در زمين و آسمان و ارض نيز * من نگنجم اين يقين دان اى عزيز

در دل مومن بگنجم اى عجب * گر مرا جويى در آن دلها طلب

مثنوى مولوى

و چون يك قلب بيشتر ندارد كه :

ما جَعَلَ اللّهُ لِرَجُلٍ مِن قَلبَينِ فى جَوفِهِ « 1 »

خدا در يك مرد دو قلب قرار نداده است . لذا راضى نمىشود كه غير خدا را در قلب خود جاى دهد چون كه :

دل سراى توست پاكش دارم از آلودگى * كاندرين ويرانه مهمانى ندانم كيستى

هر دل سوزان هزاران راه دارد سوى تو * اين همه ره را تو پايانى ندانم كيستى

و نياز هم ندارد كه غيرخدا را جاى دهد زيرا كه ياد خدا بلبل جان او را مست مىكند و از همه چيز بى نياز مىگرداند كه :

اى بلبل جان مست ز ياد تو مرا * وى مايهء غم پست ز ياد تو مرا

لذات جهان را همه يك سو فكنم * حالى كه دهد دست زياد تو مرا

الا بِذِكْرِاللّهِ تَطمَئِنُّ القُلُوبُ « 2 »

.

اى مقيمان درت را عالمى در هر دمى * رهروان راه عشقت هر دمى در عالمى

و همين قلب است كه او را بر بسيارى از ما خلق الله تفضيل داده است .

وَ لَقَدْ كَرَّمنا بَنى آدَمَ وَ حَمَلْنا هُم فى البَرِّ وَالْبَحْرِ وَ رَزَقناهُم مِنَ الطَّيِّباتِ وَ فَضَّلناهُم عَلى كَثيرٍ مِمَّنْ خَلَقنا تَفضيلًا « 3 »

.

و به تحقيق كه ما اولاد آدم را تكريم كرديم و آنها را در صحرا و دريا حمل كرديم و از چيزهاى پاك به آنها روزى داديم و آنها را بر كثيرى از آنچه كه خلق

( 1 ) - احزاب 4

( 2 ) - رعد 28

( 3 ) - اسرا 70