شرح دعاى سحر ( فارسى ) — الصفحة ٠.٤٨

در وصول سالك به مقام تساوى تجليات

واسعه و اسم أعظم و ولايت مطلقهء محمديه يا مقام علوى تعبير مىشود و اين است آن لوايى كه آدم و هر كس جز اوست در تحت اين لواست و به اين مقام اشاره فرموده آنجا كه فرمود : « من پيغمبر بودم در حالى كه آدم ميان آب و گل بود » ( و خميرهء أو سرشته نشده بود ) و يا « ميان روح و جسد بود » يعنى نه روحى بود و نه جسدى و اين است همان عروة الوثقى ( دستاويز محكم ) و ريسمانى كه ميان آسمان الوهيت و زمين هاى خلقى كشيده شده است . و در دعاى ندبه عرض مىكند : « كجاست آن باب رحمت خداوندى كه از آن در بايد وارد شد ؟ كجاست آن وجه اللّهى كه اولياء به سوى آن متوجه مى شوند ؟ كجاست آن سببى كه رابط ميان زمين و آسمان است ؟ » و در كافى از مفضّل نقل مىكند كه گفت : « به امام صادق عليه السّلام عرض كردم : شما كه در اظلّه ( پناهگاه و سايهء رحمت حق ) بوديد چگونه بوديد ؟ فرمود : اى مفضل ما نزد پروردگارمان بوديم و بجز ما هيچ كس در نزد خدا نبود ، در سايبانى سبز أو را تسبيح مى گفتيم و تقديسش مى كرديم و به تهليل و تمجيدش مشغول بوديم ، و بجز ما نه فرشتهء مقربى بود و نه جاندارى تا آنكه خداوند خواست خلقت اشياء كند پس هر چه خواست از فرشتگان و غير فرشتگان به هرطور كه خواست آفريد ، سپس علم اين ها را به ما واگذار نمود » . و اخبار در اين مضمون از طريق اهل بيت عليهم السّلام بسيار است .

در وصول سالك به مقام تساوى تجليات

در وصول سالك به مقام تساوى تجليات

پس اين مقام را شهود كردن يا به آن متحقق شدن كسى را دست ندهد مگر آنكه نردبان تعينات را پله پله بالا رود . و پيش از آنكه سالك