شناخت قرآن ( فارسى ) — الصفحة ١١٨

نار

معناى منظور به دست بيايد .

از بررسى واژه‌اى در قرآن كريم به دست مىآوريم كه نار يعنى آتش ، در مورد آتش دوزخ ، آتشهاى روانى ، مفاسدى كه كشش به جهنّم دارد به كار مىرود . صورت ملكوتى اعمال ، مادّهء مخصوص يعنى همين آتش زيبائى به كار رفته است و شايد بتوان آتش اختلافات و هرج و مرج جامعه را نيز استفاده نمود . مثلا آيهء ما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ « 1 » « آنها كه مال يتيمان را مىخورند در حقيقت آتش مىخورند » . منظور اين است كه حقيقت عمل مال يتيم خوردن ، آتش خوردن است . از دقّت در سياق عبارت اين معنى به دست مىآيد .

و منظور از آيهء مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ « 2 » « هر كه را به آتش برى او را خوار كرده‌اى » . آتش دوزخ مىباشد .

منظور از فَأَنْجاهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ « 3 » « خدا ابراهيم را از آتش نجات داد » . روشن است كه همين آتش دنيائى است كه نمرود براى سوزاندن بدن ابراهيم تهيّه ديده است .

عَلَيْهِمْ نارٌ مُؤْصَدَةٌ « 4 » « بر آنها آتشى محيط و همه جانبه است » . ممكن است منظور آتش دوزخ باشد و شايد منظور انواع آتشهاى درونى و برونى باشد آتشهاى حسد و حسرت و . . . از درون و آتش دوزخ از برون .

( 1 ) . سورهء آل عمران ، آيهء 103 . ( 2 ) . سورهء آل عمران ، آيهء 192 . ( 3 ) . سورهء عنكبوت ، آيهء 24 . ( 4 ) . سورهء بلد ، آيهء 20 .