ديوان حافظ ( روزگار ) ( فارسى ) — الصفحة ٨١٠

ق

فراز كردن :

فراز كردن :

باز كردن ، بستن .

فرّاش :

فرّاش :

گسترنده ، فرش‌كننده .

فراغ بال :

فراغ بال :

آسودگى خاطر ، جمعيت خاطر ، آرامش .

فراق :

فراق :

جدايى ، دورى ، هجران .

فراقى :

فراقى :

نوعى شعر و غزل با مضمون جدايى و هجران .

فرجام :

فرجام :

عاقبت ، سرانجام ، پايان كار .

فرّج :

فرّج :

گشايش .

فرّخ پى :

فرّخ پى :

نيكوقدم ، خجسته پى ، آن كه آمدنش موجب خير و بركت است .

فرخنده :

فرخنده :

خجسته ، نيك‌بخت .

فرخنده‌فال :

فرخنده‌فال :

نيكوفال ، خوشبخت .

فردوس :

فردوس :

بهشت .

فرزانه :

فرزانه :

دانشمند ، آگاه .

فرّ :

فرّ :

شكوه ، عظمت .

فرض :

فرض :

فريضه ، واجب . آنچه كه انجامش واجب است مانند نماز .

فرقت :

فرقت :

جدايى ، فراق .

فروبستگى :

فروبستگى :

بسته بودن ، گره‌خوردگى .

فروبسته :

فروبسته :

گره‌خورده ، بسته شده .

فروغ :

فروغ :

پرتو ، نور ، روشنايى .

فروكش كردن :

فروكش كردن :

اقامت كردن ، رخت افكندن .

( غزل 216 )

فروكشيدن :

فروكشيدن :

فروافكندن ( بار و بنه ) ، پايين آوردن ، پياده كردن .

فروگذاشتن :

فروگذاشتن :

رها كردن ، كوتاهى كردن .

فرهاد :

فرهاد :

جوان سنگ‌تراش و پيكرتراشى كه دل‌بسته‌ى شيرين شد اما بر اثر توطئه‌ى خسرو پرويز ، در راه عشق شيرين جان باخت .

فزون :

فزون :

افزونى ، فراوانى ، گسترش ( غزل 107 )

فساد :

فساد :

تباهى ، بدكارى ، گناه .

فسق :

فسق :

نافرمانى ، گناه ، ترك فرمان الهى .

فسوس :

فسوس :

ريشخند ، استهزا ، مسخرگى ، فريب .

فسون :

فسون :

( - افسون ) ، جادو ، فريب ، نيرنگ .

فصيح :

فصيح :

شيوا ، نغز .

فضل :

فضل :

برترى ، دانش .

فضايل :

فضايل :

برترىها ، جمع فضيلت ، كمالات .

فضول :

فضول :

ياوه‌گو ، بيهوده‌گو ، مداخله‌گر در كار ديگران ، كنجكاو .

فضولى :

فضولى :

ياوه‌گويى ، مداخله‌ى بىجهت در كار ديگران .

فطرت :

فطرت :

سرشت ، طبيعت و ذات هر چيز .

فغان :

فغان :

فرياد ، ناله .

فقر :

فقر :

درويشى ، بىچيزى ، در اصطلاح عرفانى :

وارستگى ، قناعت . بسنده كردن به حد اقل نيازمندىها .

فنا :

فنا :

نيستى ، فانى شدن .

فىالجمله :

فىالجمله :

خلاصه .

فيض :

فيض :

بخشش ، ريزش ، جوشش ، فراوانى .

ق

ق