ديوان حافظ ( روزگار ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٣٧

2 - در مدح قوام الدين محمد صاحب عيار وزير شاه شجاع

قوام دولت و دنيا محمد بن على * كه مىدرخشدش از چهره فرّ يزدانى

زهى حميد خصالى كه گاه فكر صواب * تو را رسد كه كنى دعوى جهانبانى

طراز دولت باقى تو را همىزيبد * كه همتت نبرد نام عالم فانى

اگر نه گنج عطاى تو دستگير شود * همه بسيط زمين رو نهد به ويرانى

ترا كه صورت جسم تو را هيولائيست * چو جوهر ملكى در لباس انسانى

كدام پايه‌ى تعظيم نصب شايد كرد * كه در مسالك فكرت نه برتر از آنى

درون خلوت كروبيان عالم قدس * صرير كلك تو باشد سماع روحانى

تو را رسد شكرآويز خواجگى گه جود * كه آستين به كريمان عالم افشانى

صواعق سخطت را چگونه شرح دهم * نعوذ بالله از آن فتنه‌هاى توفانى

سوابق كرمت را بيان چگونه كنم * تبارك الله از آن كارساز ربانى

كنون كه شاهد گل را به جلوه‌گاه چمن * بجز نسيم صبا نيست همدم جانى

شقايق از پى سلطان گل سپارد باز * به بادبان صبا كلّه‌هاى نعمانى

بدان رسيد ز سعى نسيم باد بهار * كه لاف مىزند از لطف روح حيوانى

سحرگهم چه خوش آمد كه بلبلى گلبانگ * به غنچه مىزد و مىگفت در سخنرانى

كه تنگدل چه نشينى ز پرده بيرون آى * كه در خم است شرابى چو لعل رمّانى

مكن كه مى نخورى بر جمال گل يك ماه * كه باز ماه دگر مىخورى پشيمانى

به شكر تهمت تكفير كز ميان برخاست * بكوش كز گل و مل داد عيش بستانى

جفا نه شيوه دين‌پرورى بود حاشا * همه كرامت و لطف است شرع يزدانى

رموز سرّ انا الحق چه داند آن غافل * كه منجذب نشد از جذبه‌هاى سبحانى

درون پرده‌ى گل غنچه بين كه مىسازد * ز بهر ديده‌ى خصم تو لعل پيكانى

طرب‌سراى وزير است ساقيا مگذار * كه غير جام مى آنجا كند گران‌جانى

تو بودى آن دم صبح اميد كز سر مهر * بر آمدى و سر آمد شبان ظلمانى

شنيده‌ام كه ز من ياد مىكنى گهگه * ولى به مجلس خاص خودم نمىخوانى

طلب نمىكنى از من سخن جفا اين است * و گرنه با تو چه بحث است در سخندانى

ز حافظان جهان كس چو بنده جمع نكرد * لطايف حكمى با نكات قرآنى

هزار سال بقا بخشدت مدايح من * چنين نفيس متاعى به چون تو ارزانى

سخنِ دراز كشيدم ولى اميدم هست * كه ذيل عفو بدين ماجرا بپوشانى

هميشه تا به بهاران هوا به صفحه‌ى باغ * هزار نقش نگارد ز خط ريحانى

به باغ ملك ز شاخ امل به عمر دراز * شكفته باد گل دولتت به آسانى