التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٧٨٥

تفسير

إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً . هركس از گناه توبه كند بسان كسى است كه گناه نكرده است و بالاتر از اين ، خداوند به سبب توبه ، وى را پاداش مىدهد و به اندازه‌اى حسنه به او عطا مىكند كه با گناهانش برابر شود ، به قسمى كه نيكىهاى توبه بدىهاى گناهان را از بين مىبرد : « نيكىها بدىها را از بين مىبرد » . « 1 » و همين ، معناى سخن خداوند است كه مىگويد : « يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ » . خداوند نيكى را با بدى عوض مىكند ، و گرنه ذاتا محال است كه بدى به نيكى دگرگون شود و برعكس .

وَ مَنْ تابَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتاباً . پس از آن‌كه خداوند در آيهء پيشين بيان كرد كه به شخص توبه‌كننده ، پاداش نيكوكاران را مىدهد ، اكنون در اين آيه وى را ستايش مىكند و اين‌كه او به نيكى به سوى پروردگارش بازگشته و كاستىهاى قبلىاش را جبران كرده است .

7 . وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً . مراد از شهادت در اين‌جا حضور است ؛ نظير اين سخن خداوند : « فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ ؛ « 2 » پس هركس كه اين ماه را دريابد ، بايد آن را روزه بدارد » . مراد از واژهء « زور » ، باطل است و مقصود از واژهء « لغو » ، هرچيزى است كه در آن خيرى وجود نداشته باشد و معناى آيه چنين مىباشد : مؤمنان در نشست‌هاى باطل حضور پيدا نمىكنند و كسى را بر اين كار يارى نمىدهند . بنابراين ، مسلما خودشان آن را انجام نمىدهند ، در سخنى كه هيچ خيرى در آن نباشد شركت نمىكنند و هرگاه سخن باطل را بشنوند ، به آن گوش فرا نمىدهند و زبانشان را نيز از نطق بدان دور نگه مىدارند ، درست همچون زنبور عسل كه وقتى عبورش به مردار و بوهاى بد مىافتد با شتاب از آن مىگذرد .

8 . وَ الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْياناً . شاعر به شعر

( 1 ) . هود ( 11 ) آيهء 115 . ( 2 ) . بقره ( 2 ) آيهء 185 .