التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٦٨

اعراب

المغلولة : دربند و مراد از آن در اين‌جا خوددارى كردن از بخشش است و متضاد آن ، گشاده‌دستى در بخشش است .

المحسور : كسى كه هيچ‌چيزى ندارد .

الخطاء : گناه ، همانند اثم است در لفظ و معنا .

الفاحشة : كار زشت .

الإسراف : فراتر رفتن از حد .

السلطان : در اين‌جا مراد سلطه يافتن است .

القسطاس المستقيم : عدالت .

لا تقف : پيروى مكن .

المرح به فتح راء : خودخواهى .

المدحور : كسى كه از رحمت خدا دور باشد .

اعراب

اعراب

« إِمَّا تُعْرِضَنَّ » . « إمّا » از دو كلمه تشكيل شده است : « ان » شرطيه و « ما » كه از لحاظ اعراب زايد است . « ابتغاء » مفعول لاجله است . جملهء « ترجوها » ، صفت براى « رحمة » و يا حال از فاعل « تعرضنّ » است . « كُلَّ الْبَسْطِ » مفعول مطلق است ؛ زيرا « كلّ » به بسط اضافه شده است . « مَلُوماً مَحْسُوراً » حال و « خَشْيَةَ إِمْلاقٍ » مفعول لاجله است . « وَ ساءَ سَبِيلًا » . فاعل « ساء » ضمير مستتر است ؛ يعنى ساء سبيل الفاحشة . « سبيلا » تميز و همانند آن است « تأويلا » . « كلّ » مبتدا است و « كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا » خبر است . « اولئك » در محلّ جر است به سبب اضافه شدن « كل » به آن و نيز اشاره است به خردمندان و ديگران . « مرحا » ، مصدر و در موضع حال است ؛ يعنى لا تمش في الارض متكبرا ؛ نظير جاء زيد ركضا كه به معناى راكضا مىباشد و از اين قبيل است « طولا » . « ملوما مدحورا » حال است .