التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٥٩٤

اعراب

بساز . و چون فرمان ما دررسيد و آب از تنور بيرون زد از هر جنسى دو تا و نيز كسان خود را با آن ببر . مگر آن‌كس كه پيش از اين درباره او سخن رفته است . و دربارهء ستمكاران با من سخن مگوى كه آنان همه غرقه شدگانند . ( 27 )

چون خود و همراهانت به كشتى نشستيد ، بگو : سپاس خدايى را كه ما را از مردم ستمكاره رهايى بخشيد . ( 28 )

و بگو : اى پروردگار من ! مرا فرود آورد در جايگاهى مبارك ، كه تو بهترين راهبرانى . ( 29 )

در اين داستان عبرت‌ها و پندهاست ، و ما تنها آزمايندگانى بوديم . ( 30 )

واژگان

واژگان

الملا : سران قوم .

أن يتفضل : مىخواهد برترى از آن او باشد .

جنة : ديوانگى .

فتربّصوا : انتظار بكشيد .

بأعيننا : زير نظر ما .

التّنور : در اين‌جا مراد سطح زمين است .

الاستواء : مستقر شدن .

أسلك : وارد شو .

مبتلين : آزمايش‌كنندگان .

اعراب

اعراب

« ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ » . « من » از لحاظ اعراب زايد و « إله » مبتداست . مصدر « أَنْ يَتَفَضَّلَ » مفعول « يريد » است : يريد الفضل . « إِنْ هُوَ » . « إن » نافيه است . « هو » مبتداست و « رجل » خبر آن . « بِهِ جِنَّةٌ » مبتدا و خبر است و جمله صفت براى « رجل » مىباشد . « ربّ » در اصل يا ربى بوده است . « أَنِ اصْنَعِ » . « أن » مفسره است كه « أوحينا » را تفسير مىكند .