التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٤٩١
تفسير
واژگان
واژگان
الحسنى : در اينجا مراد از آن ، سخنى است كه به بهشت مژده مىدهد .
الحسيس : صدايى كه احساس مىشود .
السجلّ : ورق .
الزبور : كتاب .
اعراب
اعراب
« اولئك » مبتداست و « مبعدون » خبر آن و جمله خبر « إن » است . « هذا يَوْمُكُمُ » مبتدا و خبر است و « الذى » عطف بيان است براى « يومكم » و جمله مفعول است براى قول محذوف . « يوم » منصوب به فعل محذوف است : يوم نطوى . « كَطَيِّ السِّجِلِّ » . « كاف » در محل نصب و صفت براى مفعول مطلق محذوف است : طيا مثل طىّ السجل ، « كَما بَدَأْنا » . « ما » مصدريه و مصدر مؤوّل ، مجرور به « كاف » و « أول » مفعول « بدأنا » مىباشد . « وعدا » منصوب است به عنوان مفعول مطلق ؛ يعنى وعدنا وعدا . « رحمة » مفعول من اجله است براى « ارسلناك » .
تفسير
تفسير
إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ . خدا به پرهيزكاران وعده داده است كه با آنان به خوبى رفتار كند و از جمله اينكه آنها را از آتش برهاند .
لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها . اين جمله دورى و رهايى آنان از آتش را تأكيد مىكند .
وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ . از عذاب خدا در امانند و در بهشت او برخوردار .